The Lounge Society – Silk For The Starving
Tieners zijn het nog, de jongens van The Lounge Society. Opgegroeid in een plaatsje in West Yorkshire waar het naar verluid 200 dagen per jaar regent. Naargeestig platteland waar landheren hun erfenis benutten door jaarlijks de heide af te branden zodat ze op gevogelte kunnen jagen, en zich niets aantrekken van het feit dat dit erosie en overstromingen tot gevolg heeft. Maar er schijnt ook … Lees verder The Lounge Society – Silk For The Starving
The Notorious B.I.G., Rotterdam, 6 juli 1996
Het lijkt backstage in De Kuip wel drukker dan op het veld, waar toch circa 20.000 Hiphop-, rap- en R&B-fans verzameld zijn voor de eerste editie van het Real Hot Festival. De artiesten komen er een voor een langs om te poseren voor de verzamelde pers. Onder hen grootheden als Lil’ Kim, Coolio, 3T, Jodeci en de hoofdpersoon van dit beeldverhaal: Christopher Wallace. The Notorious B.I.G., a.k.a. Biggie Smalls, heeft net opgetreden met … Lees verder The Notorious B.I.G., Rotterdam, 6 juli 1996
Sleater-Kinney – Path Of Wellness
You Can Never Love Me Enough! zingen Corin Tucker en Carrie Brownstein van Sleater-Kinney in koor in het titelnummer van hun nieuwe album. Dat past mooi bij het beeld dat ik van de dames heb gevormd, zo door de jaren heen: twee zondagskinderen die het gewend zijn in het centrum van de aandacht te staan en geen moment aan zichzelf twijfelen – op z’n Hollands … Lees verder Sleater-Kinney – Path Of Wellness
De zaak Duffy
Als je niet oppast, kun je je tegenwoordig heel makkelijk verliezen in allerlei complottheorieën. De meeste recente gaan teleurstellend genoeg alleen maar over virussen en wereldleiders en daar ben ik wel een beetje op uitgekeken. Toch was er niet al te lang geleden in de popmuziek ook een voorval dat naar mijn idee onwaarschijnlijk genoeg was om voer te worden voor complottheoretici: de zaak Duffy. … Lees verder De zaak Duffy
White Flowers – Day By Day
White Flowers zijn typisch een symbool van vrede en vergeving. Of het toeval is of niet, de naam van de band is goed gekozen, want de dreampop van het Engelse duo heeft zeker iets vredigs. Het tiental nummers is de afgelopen jaren geschreven, terwijl Joey Cobb en Katie Drew in Londen aan de kunstacademie studeerden. Eenmaal de hoofdstad verlaten en terug in hometown Preston, besloten ze dat het tijd was om een album … Lees verder White Flowers – Day By Day
Jeweler – Tiny Circles
Jeweler uit Minneapolis opent hun debuutplaat Tiny Circles met A Spoonful Of Poison: diepe bassen, tintelende gitaarpartijen en vloeiende wendingen in de structuur van het nummer geven het een warm en sprookjesachtig karakter. Typische artrock. Maar dat houdt de formatie rond Michael Voller niet vol. Naar mate we dieper afdalen in het album, wordt de samenzang prominenter en horen we met name de stem van … Lees verder Jeweler – Tiny Circles
Sofie Winterson – Mid-Atlantic
Sofie Winterson (o.a. Souldiers, Mich) draait al ruim een decennium mee in de muziekindustrie en dat zij de kunst van het liedjessmeden verstaat hoeft zij niet meer te bewijzen. Mocht iemand nog twijfelen, dan volstaat haar laatste proeve van bekwaamheid, de ep Mid-Atlantic, dat vier nummers bevat nooit gaan vervelen. Winterson trapt zeer sterk af met Wait Up, dat een enigszins vervreemdend ritme heeft en enigszins kaal begint, maar gaandeweg stevig uit de verf … Lees verder Sofie Winterson – Mid-Atlantic
Howrah – Bliss
De kring rond Katzwijm Studio in Voorhout blijft bron van prachtige gruizige gitaarplaatjes. Niet zelden hoor je er sferen in terug uit bijvoorbeeld de Amerikaanse gitaarscene in de jaren negentig. En dan bedoelen we niet de over-populaire grunge maar waar die uit voortkwam: straight edge, politiek uitgesproken, de Amerikaanse vertaling van punk uiteenlopend van Hüsker Dü, Moving Targets, Nomeansno, Fugazi, Sonic Youth, Jawbox. Je hoeft … Lees verder Howrah – Bliss
Kijkbuiskinderen
Ah, vroeger… Toen de politie in mijn dorp nog op varkens reed en de tv slechts enkele zenders kende. De kijkbuiskinderen van mijn generatie namen dan na het zaterdagse bad met natte haartjes plaats voor het beeldscherm om – vaak in zwart-wit – kinderseries te volgen op Nederland 1 of 2, de BRT of das ZDF (Zweites Deutsches Fernsehen). Bij die laatste zender werden alle … Lees verder Kijkbuiskinderen
Wolf Alice – Blue Weekend
De Britse rockband Wolf Alice maakte duidelijk een ontwikkeling door. Of dat door alle fans wordt gewaardeerd is natuurlijk altijd de vraag, maar bewonderenswaardig is het wel. Voor deze recensie heb ik niet alleen het nieuwe album Blue Weekend beluisterd, maar ook de eerste twee albums van de band. Op het debuut, My Love Is Cool, (2015) was het geluid nog behoorlijk dromerig, zij het dat je toch … Lees verder Wolf Alice – Blue Weekend
MuziScene magazine 