Howrah – Bliss

De kring rond Katzwijm Studio in Voorhout blijft bron van prachtige gruizige gitaarplaatjes. Niet zelden hoor je er sferen in terug uit bijvoorbeeld de Amerikaanse gitaarscene in de jaren negentig. En dan bedoelen we niet de over-populaire grunge maar waar die uit voortkwam: straight edge, politiek uitgesproken, de Amerikaanse vertaling van punk uiteenlopend van Hüsker Dü, Moving Targets, Nomeansno, Fugazi, Sonic Youth, Jawbox.

Je hoeft maar een paar noten te horen van Howrah om te weten uit welke invloedssfeer zijn komen. Ratelende gitaren, wringende akkoorden, dissonanten: het geluid van de band ligt heel dicht tegen dat van Sonic Youth en het vroege werk van Blonde Redhead aan. Voor liefhebbers daarvan zorgt het voor een onmiddellijke aantrekkingskracht. Howrah weet heel goed precies de juiste gitaarsounds te raken. Prachtig!

Bliss is het tweede album van de formatie rond Cees van Appeldoorn, Ineke Duivenvoorde en Aico Turba. Het zijn veteranen in de Nederlandse alternatieve gitaarscene. Van Appeldoorn speelde in Zoppo, Duivenvoorde en Turba in Space Siren. In de aanloop naar het maken van dit tweede album voegde gitarist Bart Schotman zich bij de groep.

Van de bandwisseling is nagenoeg niets te merken. Bliss gaat naadloos verder waar Howrah was gebleven na zijn verpletterend mooie album Self Serving Strategies uit 2018. Nog altijd is het ragfijne web van gitaarlijnen de troef die de band uitspeelt. In alle songs duizelt het van de lagen tintelend gruizig klinkende gitaren die vindingrijk óf een tapijtje vormen voor de vaak simpele maar rake melodielijnen in de zang óf een enkele keer zelf de dominante melodielijn in je hoofd plant.

Maar onderschat niet het belang van de effectieve baslijnen – soms rustig en ingehouden de grondtonen volgend, dan weer eens soepel snelle nootjes droppend – en het expressieve roffelende drumwerk van Duivenvoorde. Samen met de gitaarlijnen en sporadisch een tapijtje toetsen ontstaat zo een indrukwekkende muur van geluid waarin je eindeloos details kunt blijven ontdekken.

Wat Howrah tot slot echt onderscheidend maakt van de bands die in deze sfeer muziek maken, zijn de mooie melodieuze liedjes die in de zee aan details opgesloten liggen. Dat maakte Self Serving Strategies destijds tot een weergaloze plaat, en dat geldt opnieuw voor Bliss. Al is er wel iets veranderd. In vergelijking met het eerste album is Bliss iets meer introvert, net iets meer ingehouden, minder agressief. Maar daarmee is het ook een plaat die zich wat moeilijker laat veroveren. Het kost even tijd voor de wonderlijke schoonheid in detail en melodie tot je door dringt. Maar die eigenschap maakt het ook tot een groeibriljant. Steekt die tijd er maar in en laat je inpakken door de schoonheid van het leidende gitaarlijntje in Losing Our Edge, of de luie slag in A Made Up Sound, de wandelende bas in Destroyer, de mooie overgang naar Sacred Noise of de sterke en voor Howrah’s doen speelse afsluiter Pool.

Bliss van Howrah is een prachtige gitaarplaat met de voeten stevig geplant in de sound van tegendraadse wringende voorbeelden uit een rijk verleden. Maar Howrah doet daar zijn eigen ding mee en ontwikkelt in twee albums een eigen smoel. Geen gitaargeweld waarmee je je kunt indrinken voor een avondje uit, maar bedachtzame luistermuziek waar je rustig van wordt en je eindeloos in kunt verliezen. Voor op je koptelefoon, lekker in je eentje beleven. Je hoort het mensen in de scene rond Voorhout al verzuchten: Corno was trots geweest…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s