De zaak Duffy

Als je niet oppast, kun je je tegenwoordig heel makkelijk verliezen in allerlei complottheorieën. De meeste recente gaan teleurstellend genoeg alleen maar over virussen en wereldleiders en daar ben ik wel een beetje op uitgekeken. Toch was er niet al te lang geleden in de popmuziek ook een voorval dat naar mijn idee onwaarschijnlijk genoeg was om voer te worden voor complottheoretici: de zaak Duffy.

De zangeres uit Wales had in 2008 ongelooflijk veel succes. Toevallig was dat de periode dat Amy Winehouse een monsterhit met het nummer Valerie scoorde en ook Adele bracht haar eerste plaat uit. Er werd daarom vaak gedaan alsof het een wedstrijd was tussen die drie artiesten. Onzin natuurlijk; er was toen ook al meer dan genoeg ruimte genoeg op de wereld voor drie zangeressen.

In 2011 overleed Amy Winehouse en Duffy verdween abrupt uit de spotlights. Ze had nog wel een tweede plaat gemaakt, maar die was niet al te best ontvangen, dus men nam aan dat ze thuis na zat te verzinnen met welke producer ze moest gaan samenwerken om het derde album niet weer te laten klinken alsof ze tussen het zingen door aan een heliumballon zat te lurken. De tijd verstreek en iedereen leek te vergeten dat Duffy bestond. Af en toe verscheen er een artikeltje met een titel als ‘wat is er toch met Duffy gebeurd?’, maar dat was zelden meer dan een opsomming van haar successen en de conclusie dat nu niemand meer wat van haar hoorde.

Vorig jaar bracht Duffy in februari plotseling het bericht naar buiten dat ze negen jaar eerder gedrogeerd, ontvoerd en verkracht was. Ze was tegen haar wil meegenomen naar het buitenland en daar een aantal dagen vastgehouden. Volledig getraumatiseerd besloot ze zich terug te trekken uit het openbare leven in het algemeen en de muziekwereld in het bijzonder. Logisch natuurlijk, als zoiets je overkomt, heb je wel wat anders aan je hoofd dan liedjes zingen.

Hoe bizar het verhaal ook mag klinken, ik zie geen reden om te twijfelen aan haar verklaring. Er overkomen vrouwen aan de lopende band de meest verschrikkelijke dingen, waarom zou dit niet waar kunnen zijn? Er is maar één ding dat ik onwaarschijnlijk aan de hele situatie vind en dat is de reactie van de Engelse media. Die namen haar statement over, vulde dat aan met wat fragmenten uit oude interviews en dat was het.

Engelse journalisten, die er normaal weinig moeite mee hebben om zich als bloedhonden vast te bijten in het privéleven van een willekeurige ster en zelfs niet terugdeinzen om telefoons af te luisteren om er achter te komen of iemand een onschuldige affaire heeft, namen nu genoegen met ‘ik ben ontvoerd, maar ik wil niet zeggen door wie’.

Hadden de normaal nietsontziende journalisten ineens respect voor de wens van de zangeres om de zaak verder te laten rusten? Waren ze te druk met de pandemie? Was de sensatielust van de tabloids zomaar als sneeuw voor de zon verdwenen? Het ligt allemaal niet heel erg voor de hand en dat geeft toch te denken. Misschien is het geen groots complot en het lijkt me sowieso stug dat Bill Gates hier óók verantwoordelijk voor is, maar er loopt wel iemand rond die ongestraft een bekende artiest heeft ontvoerd en verkracht. Waarom is er dan geen Britse krant die uitzoekt wie dat geweest kan zijn?

Minke Weeda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s