White Flowers – Day By Day

White Flowers zijn typisch een symbool van vrede en vergeving. Of het toeval is of niet, de naam van de band is goed gekozen, want de dreampop van het Engelse duo heeft zeker iets vredigs. Het tiental nummers is de afgelopen jaren geschreven, terwijl Joey Cobb en Katie Drew in Londen aan de kunstacademie studeerden. Eenmaal de hoofdstad verlaten en terug in hometown Preston, besloten ze dat het tijd was om een album op te nemen.  

Het duo maakt droompop die leunt op de zang van Drew, een drumcomputer, een bas en een gitaar. Dat we jaren-80 invloeden herkennen is noch verwonderlijk, noch storend. Het geluid dat White Flowers op Day By Day laat horen is rijker en warmer dan je van een tweetal zou verwachten. Echt vrolijk klinkt het niet, maar de boodschap is dan ook dat je moet zoeken naar lichtpuntjes in het duister van de monotonie van het alledaagse.  

Dat het album pas gestalte kreeg toen de twee weer terug waren in het noorden van Engeland, is vast geen toeval. Cobb zegt daarover in een interview: “There’s something uniquely bleak about the North, but in that bleakness there’s a certain beauty.” En wat een passende titel, want zo kwamen de nummers op het debuutalbum nu eenmaal tot stand. Je zou het kunnen zien als een unieke inkijk in het proces van volwassen worden van twee jonge mensen. Samengevat door Drew: “The songs on the album were written from when we were teenagers up to our early 20s, so it’s come of age in this weird apocalyptic time” 

Tja, en hoe klinkt dat dan allemaal? Welnu, het album begint redelijk ingetogen met een uitgesponnen intro van ruim twee minuten, waardoor de toon wordt gezet en de sfeer direct duidelijk is. Ja, hier willen we wel induiken! Het wordt gevolgd door het hypnotiserende Night Drive, dat naast een redelijk uptempo beat die gevangen wordt in trage repeterende gitaarriffs het opvallende, zinnetje ‘The sky is falling now‘ als mantra lijkt te hebben.  

Juist wanneer de plaat wat eentonig wordt, is daar opeens Different Time, Different Place, dat voor wat meer diepgang zorgt. Het wordt gevolgd door Portra, dat met lome beats en vervormde klanken voor de juiste vervreemding zorgt om zorgeloos te shoegazen. Eenmaal bij het slot van de plaat, Nightfall, aangekomen, is het thema duidelijk. Donker en licht vechten om hun bestaansrecht en de een kan niet zonder de ander. Zou dat voor Cobb en Drew ook gelden?  

Ze kunnen hoe dan ook met Day By Day terugkijken op een bijzondere periode in hun leven. Dat ze ons daarbij op sleeptouw nemen is heel aardig, al krijgen we soms het gevoel dat we er misschien zelf bij geweest hadden moeten zijn, want verveling kruipt waar het niet gaan kan en vindt zo nu en dan een plekje tussen de nummers. Dat is natuurlijk altijd een risico bij dromerige muziek, maar als we bedenken hoe jong het duo is, dan kunnen we toch spreken van een geslaagd debuut dat smaakt naar meer.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s