Jeweler – Tiny Circles

Jeweler uit Minneapolis opent hun debuutplaat Tiny Circles met A Spoonful Of Poison: diepe bassen, tintelende gitaarpartijen en vloeiende wendingen in de structuur van het nummer geven het een warm en sprookjesachtig karakter. Typische artrock. Maar dat houdt de formatie rond Michael Voller niet vol. Naar mate we dieper afdalen in het album, wordt de samenzang prominenter en horen we met name de stem van Sylvia Jennings naar voren komen. En gek genoeg verandert de wijze van componeren van Jeweler dan misschien nog niet zo zeer, maar verandert de sound en de sfeer en verliest het zijn sprookjesachtige karakter. Een aantal nummers zijn beduidend meer folky, Don’t Cry For Me is simpelere synthpop gebouwd rond een pakkend refrein, Dust is dan weer een slepend zwaarmoedig construct waarin de samenzang van Voller en Jennings de hoofdrol speelt. En zo gaat het 13 liedjes voort, met steeds weer lichte wijzigingen in sfeer en koers. Er valt zodoende niet echt een labeltje te hangen aan Jeweler.

We spitsen de oren bij Savior Complex, een nummer diep verborgen in het album met een wat dreigender toon, waarbinnen gitaarlijnen door elkaar heen lopen en een intrigerend web vormen. Een paar stevige stops maken het nummer in energie onmiddellijk onderscheidend ten opzichte van het overige meest voortkabbelende materiaal. Net iets sterker dan gemiddeld is ook afsluitend Who Is The Flower?, dat door de gitaarlijnen een beetje doet denken aan Pinback, al weet Jeweler nooit dat niveau van complexiteit te bereiken.

Consistent is de ambitieuze sound van de plaat. Opvallend daarbinnen is het gitaarwerk. De sound ligt ergens tussen het atmosferische van de slagpartijen van Cocteau Twins, aangevuld met tokkelende stukken die fris en crispy klinken, en voorzien van veel sfeereffect doen denken aan The Smiths.

Voller maakt al sinds zijn jeugd muziek, maar is er ondanks verschillende pogingen nooit echt in geslaagd om de muziek die hij in zijn hoofd hoorde, werkelijkheid te maken. De ingenieur in luchtvaarttechniek liet zijn scholing voor wat het was en verdiepte zich steeds verder in het maken van muziek en de techniek van het opnemen. In de hoop de sleutel te vinden om zijn visie te verwezenlijken. En uiteindelijk verliet hij zijn slaapkamerstudiootje en zocht wat muzikanten om hem heen. Tiny Circles is daar nu het resultaat van. En dat verklaart dus ook die ambitieuze sound van de plaat; een soort symfonische artrock.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s