The Lounge Society – Silk For The Starving

Tieners zijn het nog, de jongens van The Lounge Society. Opgegroeid in een plaatsje in West Yorkshire waar het naar verluid 200 dagen per jaar regent. Naargeestig platteland waar landheren hun erfenis benutten door jaarlijks de heide af te branden zodat ze op gevogelte kunnen jagen, en zich niets aantrekken van het feit dat dit erosie en overstromingen tot gevolg heeft. Maar er schijnt ook licht in dat plaatsje, met maar liefst twee poppodia waar met regelmaat de fine fleur van de Britse popmuziek te zien is. En de verhalen gaan dat er ruim gebruik wordt gemaakt van de paddenstoelen die in de omgeving groeien, wat bijdraagt aan een gunstig cultureel klimaat. En bovendien is het maar 25 miles verwijderd van het centrum van Manchester.

Zanger en bassist Cameron Davey, de gitaristen Herbie May en Hani Paskin-Hussain en drummer Archie Dewis zijn de nieuwste talenten uit de schoot van Speedy Wunderground. Dat niet alles wat dit label oppikt direct in goud verandert, blijkt uit de debuut ep van The Lounge Society. Opgenomen toen de restricties rond corona even werden verlicht in het najaar van 2020, horen we op deze ep vier liedjes van een band die er bij kan winnen door iets meer richting te kiezen.

Burn The Heather is een funky dansbaar nummer met een postpunksaus. Je hoort er het bij Engelse bandjes populaire ESG in terug, evenals invloeden van A Certain Radio en Talking Heads. Fijn baswerk, houtblok, lichte gitaren, staccato synths. Het doet aan Friendly Fires denken of als meer eigentijdse referentie Do Nothing. Indrukwekkend wordt het als het soepele nummer uitloopt in een tirade en Davey op cynische toon uitnodigt: ‘Burn the heather’.

Television is een typisch postpunkliedje op basis van een tokkelend gitaarloopje, begeleid door een snelle baslijn. Dansbaar en vrolijk klinkend maar in het geleverde commentaar opnieuw scherp: ‘Genocide makes good tv‘.

Met Cain’s Heresy slaat The Lounge Society opnieuw een andere richting in en horen we alternatieve rock die dicht ligt tegen het werk van Shame. Energiek en boos, op vol volume, maar jammer genoeg richtingloos eindigend, als een bandje doet wanneer ze voor het eerst samen in een oefenruimte staan en die ene riff heel lang door blijven spelen. Een koerswijziging komt opnieuw met afsluitend Valley Bottom Fever: een snelle shuffle, pure pubsong met cliché tempowisselingen waar we ooit Fontaines DC nog wel eens op konden betrappen, waarin we Davey wel veelbelovend uit zijn dak horen gaan.

Silk For The Starving van The Lounge Society is een aardige kennismaking met weer een Speedy Wunderground talent. Maar in stijl en kracht van de nummers schiet het nu nog alle kanten op. Toch klinkt het veelbelovend: de band verstaat de kunst interessante funky en dansbare liedjes te maken en kan evengoed intens en vlammend uithalen. En het maakt nieuwsgierig naar de podiumpersoonlijkheid van zanger en bassist Cameron Davey, die we tussen de groeven door aardig maniakaal te keer horen gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s