ESNS 2022 dag 2: De 4 van MuziScene

‘Het is momenteel timetable minus 1’. Op dag twee is het puzzelen geblazen. De streams komen niet lekker op gang deze avond en dus loopt dit keer het beeld en geluid wel, maar het beeld en de informatie niet synchroon. Zo zien we een strijkkwartet, en is het volgens de info een Italiaanse hiphop-ster-in-wording. Dat wordt nog erger als de Award Show uitloopt op een van de drie kanalen. Maar niet getreurd. Het gaat om de muziek en het is al bewonderenswaardig genoeg dat er in korte tijd een compleet online festival uit de grond is gestampt. Mag er dan een keertje iets minder soepel lopen zeg…

Waar bleven we deze avond langer bij hangen en zijn acts die je misschien leuk vindt eens te checken?

1.

Enola Gay

Enola Gay uit Belfast heeft een naam die de ouderen onder ons misschien op een verkeerd been zet. Ja, zo heette dat new wave hitje van Orchestral Manoeuvres In The Dark (de naam gaat vanavond vaker vallen) ook, maar daar lijkt deze band van geen kanten op! Nee, Enola Gay combineert volgens de bio het beste van Idles met dat van Gilla Band (voormalig Girl Band). Nou, daar kunnen we inkomen. Het is noise, gebouwd op een stevig fundament van stuwende baslijnen en drumpartijen die als een machine voort denderen. Maar die meneer daar links, die staat de gekste geluiden uit allerlei apparatuur te peuren, zodat deze postpunk toch ook wat weg heeft van de creatieve gekte van Suuns. Indrukwekkend, met veel zelfverzekerdheid gebracht, misschien zelfs wel een vleugje arrogantie, en dat misstaat niet in dit genre.

2.

The Lounge Society

Het is een love baby van het label Speedy Wunderground en dus heb je automatisch de aandacht te pakken van liefhebbers van de nieuwe generatie Britse bands die veelal teruggrijpen naar die vorige golf rake muziek van over de plas, en we noemen het postpunk, in al zijn verschijningsvormen. En dat zijn er nogal wat. The Lounge Society uit West Yorkshire, is van het dansbare soort postpunk. Althans, die naam heeft ze gekregen met hun o zo funky hitje Burn The Heather. Dat trouwens een ferme aanklacht is tegen de notabelen in hun regio. Een hitje dat deze jongens dus prompt spelen tijdens hun presentatie. Maar ze laten het voorafgaan aan een heel ander gezicht van deze band. Vlammende postpunk met At The Drive-In-peper, is het. Vooral door de rol die de frontman speelt. Hij zingt zonder dat het mooi hoeft te zijn, expressief, overkokend van intentie, voortbouwend op de stuwende baslijnen en schreeuwende gitaren op de achtergrond. Dat toont een veel rauwere rand aan The Lounge Society dan we tot nog toe hebben gezien en maakt het spannend waar zijn nog mee gaan komen.

3.

Qlowski

Postpunk toch ook, maar van een veel lichtvoetiger type, schotelt Qlowski uit Italië ons voor. De twee leiders van de band komen uit het zuiden van Europa, maar de band opereert vanuit Londen. En dat kun je toch ook wel horen. Hun postpunk is meer van het Talking Heads-genre. Qlowski maakt indruk met intelligente liedjes, hoekig, melodieus en pakkend. Knappe vingervlugge baslijntjes, schrapende gitaren, lichte synthklanken zoals we die nog kennen uit de beginperiode van Orchestral Manoeuvres In The Dark (daar heb je ze weer!) en rake zang. De drummer heeft een overhemd aan en het stijlvol tot helemaal bovenaan dichtgeknoopt. Ook dat kennen we nog van die twee jongens van OMD. Zou een mooi voorprogramma voor Bodega zijn, omdat ze daar op lijken, maar toch ook weer niet.

4.

Combos

Mocht Motel Mozaïque nog een act zoeken die het festival in stijl afsluit in Rotown, (eerder zagen we in die slot bijvoorbeeld Idles en Amyl and the Sniffers) dan is Combos uit Noorwegen misschien een aardige optie. Kijk maar naar hun video, echt opgenomen in een zaal vol enthousiaste mensen. Combos staat voor een explosieve mix van punkrocksongs en het stuiterende van Rage Against The Machine. En in uitstraling concurrentie voor Joe en zijn Shitboys, al zijn deze Noren wel een beetje overdreven alpha mannen, zo lijkt het toch, als we naar de teksten luisteren. Of spelen ze met die indentiteit? Zweet, testosteron, en een liedje als Combos for life! Een gouden formule voor een feestje, maar omdat alles wel een beetje op elkaar lijkt, goed voor een set van tot pakweg een half uur. En dan naar bed.

Slope

Tot slot. We stellen met plezier vast dat crossover weer mag. Met Slope uit Duitsland als meest overtuigende vertegenwoordiger. Het is weer stuiteren over het podium geblazen op funky ritmes en metal-gitaarriffs. Terug naar 24-7 Spyz en Fishbone. Alleen mist Slope een funky bassist. Deze is toch wat te vierkant. In deze stijl hoorden we ook Funk Shui uit Macedonië. Funky shit met een bijzondere rol voor de synthpartijen. Die maken beurtelings de baslijnen nog een stuk vetter of wordt ingezet waar een synth misschien wel voor is bedoeld: geen zijige tapijtjes maar spectaculaire effecten waar je mond van openvalt als je het hoort. George Clinton zou dit snappen en Funk Shui heeft dat goed begrepen.

Melby

Vermelding verdient Melby uit Zweden. Je zou zo voorbij zappen langs dit onopvallende kwartet dat pure zachte indiepop maakt. En toch heeft het iets bijzonders. Intelligente liedjes, behendige kronkelende zang van Matilda Wiezell. Een soort Death Cab For Cutie, maar dan vrolijker van inborst. En tot slot kunnen we niet heen om The Haunted Youth uit België. Kwaliteitspop. Helemaal af. Puntgaaf. Als een War On Drugs, met veel reverb, atmosferisch, om in op te gaan. Knap hoor.

Meer over ESNS:
> Dag één: de 4 van MuziScene
> Dag drie: de 4 van MuziScene
> Dag vier: Noorderslag

3 gedachtes over “ESNS 2022 dag 2: De 4 van MuziScene

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s