ESNS 2022 dag 1: De 4 van MuziScene

De energieke electroclash van Chibi Ichigo uit België – goed voor een feestje – schudt ons wakker, kort na de start van de tweede online editie van Eurosonic Noorderslag (ESNS). Daar gaan we dan weer, een avond lang schakelen van kanaal naar kanaal en checken of er iets nieuws onder de zon is waar we warm van worden. Uit het hele grote aanbod kiezen we er elke avond vier waar we langer dan normaal bleven hangen en die je misschien leuk vindt eens te checken: dé vier van MuziScene.

Shishi uit Litouwen, speelt wel voor publiek..

De eerste avond is het meteen lastig kiezen. Het aanbod is groot. Het lijkt of bands hebben geleerd van een jaar streamen. De geluidskwaliteit is over het algemeen goed verzorgd, en sommigen putten zich uit om er mooie videoclips van te maken. Soms schiet het door, zoals bij Zweeds Vero waar de cameravoering veel energieker is dan de muziek van de grungy Hole-kopie. Ook Antwerps Sylvie Kreusch brengt een stijlvolle – deels zwartwitte – clip die vooral een indruk geeft van haar identiteit als artiest. Maar hoe representatief is dit voor als we er live naar willen gaan kijken? Laat onverlet dat de kwaliteit er vanaf druipt natuurlijk. Verdenken er zelfs van applaus in te hebben gemixt.

Alle denkbare stijlen komen al langs de eerste avond. Van beatboxende hiphoppers uit verweggiestan, disco, Portugese blues, bands die goochelen met invloeden uit het oosten, zangeressen die hun stem zwoel om de microfoon vouwen op r&b of funky ritmes tot keiharde noise en postpunk. Ja, tot en met een terugkeer van gabber, uit België nota bene, opzwepend vertolkt door Brussels Ascendant Vierge.

1.

Anna B Savage

We zijn zo vroeg op de avond achter een bak koffie nog niet klaar voor het visueel en muzikaal geweld van de Britse Anna B Savage. De vervreemding wordt hier naar een mind blowing toppunt gevoerd. We zien een bandrecorder en er achter een projectie van een man die dingen die naar hem worden gegooid probeert te ontwijken. Voor het scherm, in hard wit licht, staat Savage met een gitaar. Maar de zang die we horen loopt niet synchroon met wat we zien. Verwarring. Alsof ze wil zeggen, ‘laat je niet foppen, dit is niet live’. Of gaat er nu in de uitzending toch iets tragisch mis; ook de video van Iers Dea Matrona later op de avond wil maar niet synchroon lopen. Ondertussen horen we Savage zoals we het van haar kennen de vouwen uit haar broek zingen in een lange impressionistische rock song; mag je het artrock noemen wat ze doet? De gitaar is in haar tweede song deze sessie net licht overstuurd. Enkel die gitaar en die indrukwekkende stem van Savage dit keer, en ze zit nu op de grond. Die stem gaat door merg en been. Daar laat ze het bij, een groot deel van de haar toegewezen tijd blijft onbenut. Dit moet je zien en horen, ademloos, laat, heel laat op de avond. Buitencategorie. Niet op een beeldscherm te vatten.

2.

Wet Leg

Natuurlijk zaten wel allemaal te wachten op Wet Leg. Die presenteren zich gewoon tijdens een concert in een zaaltje waar de bar zo’n beetje de zijkant van het podium raakt. En er mag ook gewoon een foutje worden gemaakt. Hulde! Want dit geeft een goede indruk van wat een concert van Wet Leg gaat zijn. En het moet gezegd, dat valt dus lang niet tegen. Ze beginnen hun sessie natuurlijk met Wet Dream, een van de hitjes die de hype rond de Britse band in de hand hebben geholpen. Ht ziet er authentiek uit, het straalt speelplezier uit. Bepaald niet het Monkees-achtige commerciële opzetje dat het live dan toch helaas niet waarmaakt, waarop sommigen misschien hadden gehoopt. We horen in de drie liedjes die we te zien krijgen – ook nog Supermarket en Oh No – bijvoorbeeld Colleen Green en Weezer terug. Het zijn powerpopliedjes, puntig, met ijzersterke refreinen en gevatte teksten: ‘Your so woke, diet coke‘.

3.

Unschooling

Was er laatst niet in het nieuws dat Frankrijk meer te bieden heeft dan de oude chansons die Van Nieuwkerk ons voorschotelt? Unschooling is daar een mooi voorbeeld van. Franse postpunk van hoge kwaliteit: stuiterende gitaren, tegendraadse ritmes. Ze hebben goed geluisterd naar Women en Viet Cong deze jongens, maar geven daar toch een mooie eigen draai aan. De nummers zijn als een draaikolk vol dissonanten, samengesteld uit stukjes die niet bij elkaar lijken te passen, rare breaks en start-stops, vingervlug gitaarwerk, mooi opbouwen naar een harde intense climax. Postpunk zoals de liefhebbers dat graag zien.

4.

Panick Shack

Voor nummer 4 eindigen ex aequo Panic Shack uit Engeland en Shishi uit Litouwen. Panic Shack verdient alleen al om de brutale teksten vermelding. ‘I don’t wanna hold your baby. Kids are not for everyone, ask me for you give me one‘, scanderen de dames onder leiding van een kopie van Amyl, die van de Sniffers. ‘He put the milk in first!‘, klinkt het verontwaardigd als het om koffie gaat. ‘He sushed me in the Cinema, you do not sush me in the Cinema!‘: ik zou deze band inderdaad niet graag ergens corrigerend op willen aanspreken. Panic Shack combineert de gevatte teksten van Sleaford Mods met de attitude van Amyl and the Sniffers. En spelen hun punk met een slordige hand, zoals het hoort.

Op slordigheidjes betrap je Shishi niet. Het trio uit Litouwen serveert ons postpunk waarbij we invloeden terughoren van Warpaint, tot een soort mix van Sleater Kinney en Shopping. Met verdorie orientaals aandoende ritmes in een van de liedjes. Prima samenzang, mooi strak uitgevoerd, en met zichtbaar plezier. In hun video spelen ze zowaar voor publiek; nou ja, er zitten er netjes een paar op een rij, midden in de zaal, en een heeft een dinopak aan. Ook daar is werk van gemaakt.

Vermelding verdienen voorts nog: Lambda uit Tjechië speelt een overdonderende set instrumentale postrock; Mogwai, maar dan kei- en keihard. In Dea Matrona uit Ierland zien we een terugkeer naar het geluid van Suzi Quatro, en daar is niks mis mee. Sharktank uit Wenen is te charmant voor woorden en speelt hele softe maar o zo verzorgde goed klinkende indie-popliedjes, met een rapper er bij. Om te zoenen. BSÌ uit IJsland, een duo, weet met samples een spannend potje muziek te maken. Indie is het, een beetje 80’s wave, melancholisch met goede melodieën en spannende opbouw in de nummers. Nog een duo: Memes uit Glasgow brengt rock ’n roll zoals het hoort: pogoën maar! En ons eigen Son Mieux, het is vaker gezegd, wat een overweldigende Barry White-bigbandsound weten die neer te zetten. Grote klasse.

Dea Matrona, uit Ierland

Meer over ESNS:
> Dag twee: de 4 van MuziScene
> Dag drie: de 4 van MuziScene
> Dag vier: Noorderslag

3 gedachtes over “ESNS 2022 dag 1: De 4 van MuziScene

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s