Broken record

Het valt natuurlijk te categoriseren onder de noemer ‘relatief klein leed’, maar als singletjesfanaat bezorgt een gebroken plaatje me telkens weer een bloedend hart. Er zijn wel verschillen. Plaatjes die je uit een ramsjbak vist voor een euro of minder en waarbij het veronderstelde haarlijntje bij thuiskomst een breuk blijkt te zijn? That’s all in the game en geen groot verlies. ‘Keep calm and carry … Lees verder Broken record

Everything gives you cancer

Magere Hein heeft zijn grijpgrage vingers weer eens uitgestrekt en de zeis ter hand genomen. Slachtoffer ditmaal een amigo da musica die onder meer lid was van mijn popkwisteam The Funksoulbrothers. Hoewel dit de kroniek van een aangekondigde dood was, viel het overlijdensbericht rauw op mijn dak.  Het begon allemaal met wat vage klachten, onderzoeken en een zware operatie die het lichamelijke euvel had moeten … Lees verder Everything gives you cancer

Where do we go now but nowhere?

Twee grote bouwketen op een fundering. Capaciteit 125 bezoekers, 150 wanneer ze een beetje willen inschikken. Meer is het niet, jongerencentrum The Curve in Echt (L). Correctie: het is véél meer dan dat. Het kleinste jongerencentrum annex poppodium van Limburg is onder meer al meer dan 35 jaar het eerste stapje op weg naar eeuwige roem voor Limburgse bands. Ruim 12 jaar mocht ik tot … Lees verder Where do we go now but nowhere?

Strange movies

Terwijl de mussen gebraden en al van het dak vallen en m’n hoofd een snelkookpan lijkt, schieten er toch zo links en rechts nog wat gedachten door m’n gebakken brein. Zoals de gedachte aan het fenomeen ‘after movie‘. Geen enkel zichzelf respecterend festival grijpt niét naar dit gereedschap uit de marketing-toolkit. Met als resultaat razendsnel en inventief gemonteerde filmpjes die je een idee moeten geven … Lees verder Strange movies

You can’t do that on/offstage anymore…

Nu het festivalseizoen na twee jaar geheelonthouding weer in volle hevigheid is losgebarsten, enkele zaken die me als oude festivaltijger opvallen en bij vlagen mateloos irriteren. Dus tot nut van het algemeen en van ondergetekende in het bijzonder, een paar goedbedoelde adviezen. Wanneer je als vet betaalde artiest het podium beklimt, strekt enige topografische kennis tot aanbeveling. KISS ging onlangs hopeloos de mist in door … Lees verder You can’t do that on/offstage anymore…

The future’s so bright, I gotta wear shades

Mogelijk heeft het te maken met het indalende besef dat er – eens je een bepaalde leeftijd hebt bereikt – méér te zien is in de achteruitkijkspiegel, dan door de voorruit. Anders gezegd: er ligt inmiddels een schitterende toekomst achter me. Hoe dan ook, de laatste tijd draaien er hier verdacht veel plaatjes rondjes uit een soms ver muziekverleden. Lp’s waar ik destijds te jong … Lees verder The future’s so bright, I gotta wear shades

We want more?

Het is uniek in de wondere wereld van de kunsten: de toegift. Althans, in de muziek. Daar is de ‘Zugabe’ of een ‘encore’, na het scanderen van een ‘we want more!’, de usance. Best bijzonder, wanneer je dit gebruik wat nader bestudeert. Je ziet immers een theatergezelschap dat Shakepeare speelt, na een opvoering van Macbeth, gevolgd door een klaterend applaus, niet even ook nog een … Lees verder We want more?