I can(‘t) live without my radio
Ik zou het op deze plek kunnen (moeten?) hebben over Hugo de Jonge en diens vriendelijke verzoek aan Mojo om geen dance-events te organiseren. Over de 75%-bezettingregel. Over de coronapas. Maar ik heb er de kracht niet meer voor. Ik ben Hugo-moe. Liever ontvlucht ik dit klerelandje komend weekend voor een festival in Leffinge, aan de Belgische kust. Zal deugd doen. In plaats daarvan maar … Lees verder I can(‘t) live without my radio
André van Noord – Godverdomme, godverdomme de liefde, godverdomme de dood
Schiet mij maar lek. Als Huub van der Lubbe wereldberoemd in ons land kan worden met rijmen als ‘en jij daar voorin naast me, met die jurk van toen weer aan, dat is een hele tijd geleden, zou die je nog staan?’, waarom kennen wij André van Noord dan niet? Wat is er in hemelsnaam mis met onze smaak? André van Noord verliet deze planeet … Lees verder André van Noord – Godverdomme, godverdomme de liefde, godverdomme de dood
Jellephant & The Phantoms – Spills
Gooi in een mixkom een snufje Blonde Readhead, een hele forse hoeveelheid Oh Sees/Thee Oh Sees/Osees/The Oh Sees en een paar Hollandse muzikanten uit verschillende bandjes, even goed roeren, en wat krijg je dan? Hele goede zet van Jelle Haagsma om het eens over een andere boeg te gooien bij het opnemen van zijn liedjes. De Arnhemmer was het gewoon zichzelf een poosje op te … Lees verder Jellephant & The Phantoms – Spills
Muse, Den Haag, 2 december 1999
De jongens van Muse zijn of moe, chagrijnig en verlegen of gewoon erg arrogant. In de nightliner die geparkeerd staat naast het Nederlands Congresgebouw zitten drie bleke Engelse gastjes. Hun debuutplaat is net uit en ze staan vanavond in het voorprogramma van de Amerikaanse band Live. Als we de bus binnen gaan kijken ze nauwelijks op. Ze hebben niet veel zin in ons. Ik krijg nog net een slap … Lees verder Muse, Den Haag, 2 december 1999
Succes met de handhaving
I Ik zou me best aan de maatregelen willen houden, als ik ze maar zou snappen. Waarom wordt er juist van de horeca en de cultuursector verlangd dat ze om een coronapas gaan vragen? Volgens eerdere berichten bleven er vooral twee belangrijke groepen achter bij het vaccineren: de mensen die in de ‘bible belt’ wonen en de mensen met een niet-Westerse migratieachtergrond. Dat zijn toch … Lees verder Succes met de handhaving
Amyl and the Sniffers – Comfort to Me
Met het selftitled debuutalbum uit 2019 kaapte Amyl and the Sniffers meteen de hoofdprijs weg bij de ARIA-awards in de categorie beste rockalbums. De punkrockband uit Melbourne heeft daarmee de lat hoog gelegd voor de opvolger die de titel Comfort To Me heeft gekregen. Het album is gemixt door Nick Launay (Nick Cave, IDLES, Yeah Yeah Yeahs) en gemasterd door Bernie Grundman (Michael Jackson, Prince, … Lees verder Amyl and the Sniffers – Comfort to Me
Crack Cloud maakt er een overrompelende theatershow van
Met een strakke pas loopt Zach Choy het podium op. Met zijn rug naar het publiek gaat hij op zijn drumkruk zitten, wacht even en maakt oogcontact met de zes andere leden van Crack Cloud die al even op het podium klaarstaan. Dan draait hij zich plots om, recht zijn rug, en met een paar ferme tikken start de show. Door: Wim du Mortier Foto’s: … Lees verder Crack Cloud maakt er een overrompelende theatershow van
We were promised Jetpacks – Enjoy The View
Even schrik ik, bij de eerste tonen van Not Me Anymore dat het nieuwe album van de Schotse formatie We Were Promised Jetpacks aftrapt. Adam Thompson zingt deze trage track in de overtreffende trap, waarbij je gaat twijfelen aan de oprechtheid. Nee toch, hoor ik mezelf denken. Zijn ze nu echt aan het doorschieten in Schots melodrama? Gaat het verder bergafwaarts met de Jetpacks? Ik … Lees verder We were promised Jetpacks – Enjoy The View
Colleen Green – Cool
Kijk, je hebt platen waar je van gaat houden omdat ze steengoed zijn, baanbrekend, bewonderenswaardig, verbazingwekkend, een echte groeier. En je hebt van die platen waar je van gaat houden omdat ze gewoon heel erg leuk zijn. Liefde op het eerste gezicht. Vaak geen blijvertjes, maar wel brengers van instant geluk. En altijd leuk om die jaren later weer eens op te zetten. In de … Lees verder Colleen Green – Cool
Low – Hey What
Low’s album Double Negative uit 2018 is alom bejubeld en eindigde hoog in de jaarlijstjes, toch is het de vraag hoe vaak de plaat daarna nog op de draaitafel is beland bij wie ‘m aanschafte. Nu is commercieel succes niet echt een prioriteit voor Mimi Parker en Alan Sparhawk, dus is er objectief geen reden om voort te gaan op het gruizige vooruitstrevende pad dat … Lees verder Low – Hey What
MuziScene magazine 