Caleb Nichols – Ramon
Ramon is het debuutalbum van Caleb Nichols, een Californische muzikant die sinds 2005 speelde (bas en gitaar) en zong in diverse bands, waaronder Soft People, Port O’Brian en het Rogue Wave-zijproject Release the Sunbird. Op dit debuut steekt hij zijn liefde voor Beatles nummers niet onder stoelen of banken en dat maakt het bij tijd en wijle een zeer aangenaam album. Waarom ik niet onverdeeld … Lees verder Caleb Nichols – Ramon
Teach your children well
Als rechtgeaarde snob hoor je je neus op te halen voor een megafestival als Pinkpop. En toegegeven: ook ik huil wel eens mee met de wolven in het bos als het gaat over de programmering, met bands waar ik nog niet dood naast gevonden wil worden. Pinkpop is echter een generaties overstijgend festival en daarom – maar niet alléén daarom – nog altijd méér dan … Lees verder Teach your children well
Kleurrijk Grauzone
De temperatuur in Paard in Den Haag loopt op. Viagra Boys tovert al vanaf acquit de grote zaal om in een kolkende massa die los gaat op de groovende baslijnen van Henrik Höckert. Voor het podium staan mannen de bizarre teksten letterlijk mee te brullen met een ‘wat jij zingt, dat is mijn leven’-overtuiging. Zanger Sebastian Murphy toont al vanaf de start schaamteloos zijn goddelijke … Lees verder Kleurrijk Grauzone
Naamloze favoriet
Niet dat het nou zo spannend is, maar ik kan niet zeggen over wie het volgende verhaal gaat. Left of the Dial heeft namelijk geen headliners, voor ons zijn alle bands even belangrijk. Natuurlijk heeft op kantoor iedereen zo z’n voorkeur, maar naar buiten toe doen we heel erg ons best om onze aandacht gelijk te verdelen. Vandaar dus: In Engeland stapten we een klein … Lees verder Naamloze favoriet
De muziek uit je jeugd en innige vriendschap: een dag op stap met Dancing Horses
Ik liep eens een muziekwinkeltje in Delft binnen en werd er argwanend aangekeken door een groepje oudere muzikanten die met elkaar het leven bespraken. ‘Speel je in een band dan? Eigen materiaal?’ Een spottend gegrinnik volgde op mijn antwoord. Als je aan de bak wilt komen als amateurmuzikant en misschien ook nog wat wilt verdienen, dan moet je in een coverband gaan spelen, werd mij … Lees verder De muziek uit je jeugd en innige vriendschap: een dag op stap met Dancing Horses
Namen, namen, namen
Een korte festival update voor wat er te beleven is in de regio Rotterdam. Komend weekeinde kun je midden in het charmante Oude Noorden drie dagen lang – van 24 tot en met 26 juni – naar het gratis toegankelijke Rotterdam Bluegrass Festival. Drie dagen lang trekken opgeteld zo’n 35 nationale en internationale acts langs. En denk nu niet dat je enkel en alleen banjo’s … Lees verder Namen, namen, namen
Paracetamøl – Itch Itch Itch
Uitgeteld lig ik in de ring. Mijn benen willen mijn gewicht niet meer dragen, mijn hoofd tolt. Het is te veel, het was te veel tegelijk, het ging veel te hard. Beste kans dat je naar adem snakt na het beluisteren van Paracetamøl’s tweede album Itch Itch Itch. Ze geven het dit keer gewoon zelf uit, zoals het hoort, ‘do it yourself!‘ Want dan hoef … Lees verder Paracetamøl – Itch Itch Itch
Spice – Viv
Als Spice Recovery inzet, moet ik direct denken aan Idlewild, toen ze nog leuk waren, ten tijde van hun album 100 Broken Windows. Spice uit San Francisco heeft diezelfde gitaarsound en energie, met het vermogen een hartverscheurende melancholische wending in hun liedje te bouwen. Die melancholie komt, zo mogen we aannemen, voort uit de worsteling met verslaving en depressie. In de teksten vertelt zanger Ross … Lees verder Spice – Viv
Nasty Joe – Deep Side Of Happiness
Nasty Joe uit Bordeaux debuteert met een ep waarover je samenvattend zou kunnen zeggen dat de Franse band het vizier nog niet helemaal scherp heeft staan. Het viertal zegt zich te laten inspireren door postpunk van Shame en Fontaines DC, maar ook Artic Monkeys. Hadden ze Kensington gekend, hadden ze die er beter voor in de plaats kunnen noemen, al dekt ook die referentie niet … Lees verder Nasty Joe – Deep Side Of Happiness
TV Priest – My Other People
Na een succesvol ontvangen debuut – in dit geval Uppers (2021) – schijnt een tweede album altijd lastig te maken. Bij de Londense alt-rockers van TV Priest is daar echter niets van te merken, want het resultaat mag er wezen! Toegegeven, ik moest even wennen aan My Other People. De zang van Charlie Drinkwater lijkt in eerste instantie een kruising tussen Jim Morrison, Nick Cave … Lees verder TV Priest – My Other People
MuziScene magazine 