Teach your children well

Als rechtgeaarde snob hoor je je neus op te halen voor een megafestival als Pinkpop. En toegegeven: ook ik huil wel eens mee met de wolven in het bos als het gaat over de programmering, met bands waar ik nog niet dood naast gevonden wil worden. Pinkpop is echter een generaties overstijgend festival en daarom – maar niet alléén daarom – nog altijd méér dan de som der losse delen wat betreft het affiche.

Ondanks de nodige no-no’s wat betreft het programma, de hitte, de niet altijd even goed uitpakkende vernieuwingen op het festivalterrein in Landgraaf (het laat inzetten van meer waterpunten, de drukte aan de eet- en drinkkramen, de verplaatste tentstage die, doordat ze slechts van één kant te bereiken is, voor een bottleneck en opstoppingen zorgde) is de liefde voor het festival na meer dan vier decennia niet bekoeld. Want ook voor de snobs onder ons valt er altijd wel wat te graaien uit de grote grabbelton die Pinkpop is, zoals afgelopen zaterdag weer bleek. Neem Frank Carter & the Rattlesnakes. Een band die op het eerste gehoor maar over twee songs beschikt en variaties daarop, maar die ondanks dat gebrek een show neerzette die très rock & roll was en de temperatuur in de tent naar het kookpunt leidde. Een circle pit, een moshpit alleen voor dames, crowdsurfende bandleden, ‘the whole enchilada‘. Ook al vaker gezien, maar het hóórt gewoon bij een festival, dat verder vooral pure gemoedelijkheid uitstraalt en daardoor voor veel ouders een reden is om hun kinderen te laten kennismaken met het ‘festivalgevoel’. 

Ik stond met mijn dochter vooraan bij gedeelde persoonlijke favoriet Courtney Barnett, die geen toeters en bellen of confettikanonnen nodig had om de eretitel ‘koningin van de slackerrock’ gestand te doen. We amuseerden ons bij de retestrakke set van Royal Blood en lieten ons wederom inpakken door ‘Mr. Sympatico’ Eddie Vedder en het nog altijd fantastische Pearl Jam. En pa kreeg een kleine hint dat de grenzen tussen leraar en leerling stilaan beginnen te vervagen, toen ik van dochterlief tekst en uitleg kreeg bij het atypische, behoorlijk funky en mij verder onbekende ‘Dance of the clairvoyants’. Waarna ik – ‘comme d’habitude’ – een dag later deze ontbrekende Pearl Jam single op de kop tikte.

Vijf jaar geleden nam ik mijn dochter voor het eerst mee naar Pinkpop, de daad bij het woord voegend dat je vanuit veiligheidsoogpunt je kind beter naar Pinkpop kunt laten gaan dan naar welke willekeurige discotheek dan ook. Ik was enigszins bezorgd of ze de massaliteit van het festival wel zou trekken, maar die vrees bleek ongegrond. Toen ik na afloop de hamvraag ‘nooit meer of graag weer?’ stelde, spraken haar van enthousiasme uitpuilende ogen boekdelen. Inmiddels heeft het toentertijd favoriete Green Day plaats gemaakt voor meer diepgang en belangstelling voor ‘all things indie’, laat ze zich niet inpakken door de truken van de foor die sommige bands hanteren om een gebrek aan degelijk songmateriaal te maskeren en trekken we vaker samen naar poppodia en festivals. Er valt heel wat af te dingen op mijn opvoedkundige kwaliteiten, maar wat betreft het doorgeven en delen van de liefde voor muziek die zich ‘left of the dial’ afspeelt, kan ik rustig stellen: ‘mission accomplished’.

DJ 45Frank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s