Het begint weer ergens op te lijken, al blijft het gevoel dubbel. We waren in elk geval dolblij dat we weer konden staan bij een concert. Ik heb mijn ouders zelfs euforisch geappt dat ik me voor het eerst in anderhalf jaar door een mensenmassa heen moest wurmen om bij de wc te komen. Ze snapten precies waarom zelfs zoiets sufs me zoveel deed. Tegelijkertijd … Lees verder We doen voor nu leuk mee
Wie er de afgelopen weken wat tijd, moeite en geld in wilde steken, kon hem in diverse incarnaties en op dito podia bewonderen. Solo, op Mama’s Pride festival in Geleen, als zotskap in bananenpak die eigenhandig het motto ‘you can’t do that on stage anymore’ ontkrachtte en de vraag ‘does humor belong in pop music?’ bevestigend beantwoordde. Op Bruis Festival in Maastricht, als tijdelijke vervanger … Lees verder Royalty
Het is grauw en grijs in de Bijlmer vandaag. Ik verlaat een metrostation vol met graffiti en rondscharrelende junks en ga op zoek naar de plek waar ik met de Nederlandse techno-pionier Orlando Voorn heb afgesproken. Ik betreed een portiek waar ongure types rondhangen. De muziek van Voorn is rauw en donker, net als de flat waarin hij woont en zijn studio heeft. Hij kijkt … Lees verder Orlando Voorn, Amsterdam, 20 februari 1998
Ik zou het op deze plek kunnen (moeten?) hebben over Hugo de Jonge en diens vriendelijke verzoek aan Mojo om geen dance-events te organiseren. Over de 75%-bezettingregel. Over de coronapas. Maar ik heb er de kracht niet meer voor. Ik ben Hugo-moe. Liever ontvlucht ik dit klerelandje komend weekend voor een festival in Leffinge, aan de Belgische kust. Zal deugd doen. In plaats daarvan maar … Lees verder I can(‘t) live without my radio
De jongens van Muse zijn of moe, chagrijnig en verlegen of gewoon erg arrogant. In de nightliner die geparkeerd staat naast het Nederlands Congresgebouw zitten drie bleke Engelse gastjes. Hun debuutplaat is net uit en ze staan vanavond in het voorprogramma van de Amerikaanse band Live. Als we de bus binnen gaan kijken ze nauwelijks op. Ze hebben niet veel zin in ons. Ik krijg nog net een slap … Lees verder Muse, Den Haag, 2 december 1999
I Ik zou me best aan de maatregelen willen houden, als ik ze maar zou snappen. Waarom wordt er juist van de horeca en de cultuursector verlangd dat ze om een coronapas gaan vragen? Volgens eerdere berichten bleven er vooral twee belangrijke groepen achter bij het vaccineren: de mensen die in de ‘bible belt’ wonen en de mensen met een niet-Westerse migratieachtergrond. Dat zijn toch … Lees verder Succes met de handhaving
Festivallen, hoe ging dat ook alweer? Na twee ‘try-outs’ (Absolutely Free Festival in Genk en Mama’s Pride Festival in Geleen) zou afgelopen weekend het driedaagse festival Bruis in Maastricht een lichtpuntje worden in een wederom gitzwarte festivalzomer. Zóu, want door het uitblijven van versoepelingen in het coronabeleid, werd ook Bruis gedwongen te downsizen. Niet de gehoopte en verwachte 3000 bezoekers per dag, maar slechts 750. … Lees verder No more loud music
Eind jaren-80 draai ik in het jeugdhonk in mijn geboorteplaats regelmatig plaatjes. Veel new wave: The Cure, Joy Division, dat soort werk. De cd’s en platen die we er draaien worden ingekocht door de muziekcommissie. En ineens staat daar – het is ondertussen 1989 – tussen al die donkere jaren 80 muziek een plaat die ervoor zorgt dat ik verslingerd raak aan Dance: French Kiss. Dit klinkt … Lees verder Lil’ Louis, Amsterdam, 24 oktober 1998
Toen we al een flink eind op weg waren in de lockdown begonnen veel mensen te praten over hun laatste concert. Welke band had je gezien nog net voor de podia dichtgingen, bedoelden ze daar logischerwijs mee. Ongetwijfeld heb ik zelf ook zo’n gesprek gevoerd. Wist ik veel dat die term een paar maanden later zo’n andere lading zou krijgen. Vorige week hebben we namelijk … Lees verder Echt je laatste concert
Het duiveltje dat leedvermaak heet nam afgelopen weekend plaats op mijn schouder en fluisterde in mijn oor: ‘Jammer dat die Grand Prix van Spa-Francorchamps een week te vroeg kwam, he?’ Het zou wat zijn. Davina Michelle zingt het volkslied, de coureurs rijden een rondje of drie en dan is het klaar en kan iedereen weer naar huis. Milieuorganisatie Mobilisation for the Environment (MOB), Stichting Duinbehoud … Lees verder Racing cars
MuziScene magazine 