We bevinden ons in een met groenige tl-buizen verlicht kantoortje. Het is midden in de nacht. Jerome staat enigszins zwalkend voor een groot houten bureau met een Oezbeeks vlaggetje erop. Robert en ik zitten op een bankje tegen een muur die behangen is met een afbeelding van een palmenstrand. Een politieman met bontmuts kijkt naar onze paspoorten terwijl hij ons vragen stelt over Cruyff en … Lees verder Yulduz Usmonova, Tasjkent, maart 1999
Over hoe Left of the Dial was, kan ik kort zijn: het was geweldig. Maar ik snap ook wel dat niemand zit te wachten op Hosanna-verhalen over hoe fantastisch we het met z’n allen hebben gedaan, dus ik vertel liever over die ene bezoeker die vond dat onze gastvrijheid wel beter had gekund. Deze bezoeker – laten we ‘m Bert noemen – mailde ons een … Lees verder Matige gastvrijheid
Het feest is al in full swing als we na een nachtelijke autorit de Leuvense club binnenkomen. Het is er afgeladen vol en de stemming is opperbest. Claude Young gaat als een dolle door zijn platen en mixt ze als een maniak aan elkaar. Wat een energie! Ik besluit om eerst maar even de foto-opdracht die ik heb gekregen van de Volkskrant uit te voeren: portretten … Lees verder Claude Young, Leuven, 31 januari 1997
Er zijn festivals die worden geopend met een speech van de directeur, de hoofprogrammeur, of iemand anders die de bezoekers een beetje duiding kan geven. Dat is bij de programmering van Left of the Dial niet echt nodig. Het zijn tientallen knettergoeie bands en als je die gewoon gaat bekijken, wordt het vanzelf wel duidelijk waarom ze zijn geboekt. Anders is het met Left of … Lees verder Een beetje duiding
Ah, het gedoe rond de dorpspomp in Den Haag is een eeuwigdurende bron van vreugde/ergernis en muzikale inspiratie. Scheefschaatser Wopke deed alles ‘volgens de regels’ en treft geen enkele blaam wat betreft belastingontwijking. Wat de vraag doet oprijzen: What if we all stopped paying taxes? (Sharon Jones & the Dap-Kings). Hoekstra behoort waarschijnlijk tot het selecte gezelschap dat – in tegenstelling tot circa 30.000 gezinnen … Lees verder Vamos!
In de lobby van het hotel krioelt het van Helly Hansens. Het is net alsof er een hele bus Michelinmannetjes is uitgespuugd. Ik ben hier voor Blackstreet die furore maken met het nummer No Diggity, Het is chaotisch, er is veel pers en ander volk. Ik zie Regilio Tuur, Ray Slijngaard en wat andere BN’ers. Eerlijk gezegd ben ik nauwelijks bekend met de band, ook al staan ze op nummer 1 in … Lees verder Blackstreet, Amsterdam. 8 december 1996
Er lijkt niet zo heel veel te zijn veranderd. Het enige dat opvalt, is het hoge percentage no-shows. Voorheen kwam er ongeveer 5% van de mensen die een kaartje hadden gekocht niet opdagen. Op dit moment ligt dat getal veel hoger. Er zijn allerlei theorieën op los te laten, maar je weet nooit helemaal zeker waarom mensen besluiten geen gebruik te maken van hun ticket. … Lees verder No-shows
„Het punt is, we spelen zelden foutloos.” De woorden van Jan Rutten rinkelen, net als zijn keiharde basriffs, nog na in mijn oren als ik na een avondje obscuur weer huiswaarts keer. Want hoe belangrijk is perfectie in muziek eigenlijk? Het kan weer, of moet ik zeggen, ik durf weer een avondje te gaan neuzen bij bandjes in gelegenheden die nauwelijks de naam podium verdienen. … Lees verder Het kan weer; een avondje obscuur
Als stukjesschrijver over muziek geniet je bepaalde privileges. Zo mocht ik afgelopen week, op kosten van dit medium, enkele dagen all inclusive verblijven in Seattle. De reden voor dit snoepreisje? Een exclusieve luistersessie van de 8 (!) lp’s tellende heruitgave van Nirvana’s klassieker Nevermind, die dit jaar 30 kaarsjes uitblaast. Voor de gewone sterveling straks in de winkel voor een luttele 200 spijkers en aan … Lees verder Nevermind: the bollocks
Op maandagavond 27 september 2021 was ik bij een betoverend concert van Chantal Acda in ’t Paard. Op haar rode Epiphone gitaar prijkte prominent een Effenaarsticker. Voor het slapengaan checkte ik gewoontegetrouw kort het laatste nieuws op mijn telefoon. De avond die zo-even niet stuk kon, bleek breekbaarder dan ik dacht: Lady Aïda is overleden op 63-jarige leeftijd. Lady Aïda is een icoon. Reeds in 1993 had … Lees verder Lady Aïda, Eindhoven, 16 oktober 2004
MuziScene magazine 