Na vier op zijn zachtst gezegd nogal compexe albums te hebben uitgebracht, was het voor de Canadese noise/punk rockers METZ de hoogste tijd voor een voorzichtige koerswijziging. Het trio, bestaande uit zanger en gitarist Alex Edkins, bassist Chris Slorach en drummer Hayden Menzies, schudde tussen 2012 en 2017 het op dat moment redelijk ingedutte gitaarwereldje flink wakker met achtereenvolgens METZ, II, het met Steve Albini … Lees verder METZ – Atlas Vending
Soms heb je bij het horen van een band dat je direct een vermoeden hebt waar ze vandaan komen. En ja hoor, natuurlijk woont de bezetting van Hello Forever in Californië. Nota bene in Topanga, op een stuk land dat ooit werd gebruikt door een free-love nudistencommune. Waarom we dat denken? Nou ja, hoor vanaf tel één die Beachboy-koortjes, het ruisen van de surfzee en … Lees verder Hello Forever – Whatever It Is
Death Valley Girls omschrijven hun muziek als California Doom Boogie en brengen ietwat geheimzinnige garagepop, met een vleugje punk en psychedelische rock. De band, in 2013 opgericht met als frontvrouw Bonnie Bloomgarden, is geïnspireerd door onder andere Velvet Underground, Black Sabbath en The Stooges. Geen wonder dat Iggy Pop himself groot fan is en zelfs figureerde in de clip bij het nummer Disaster uit 2018 … Lees verder Death Valley Girls – Under The Spell Of Joy
Wat een ongelofelijke wurmendokter is die Sufjan Stevens. Zijn album Carrie & Lowell uit 2015 was al één groot diepgravend onderzoek naar zijn disfunctionele ouders waarbij hij ongegeneerd alle zenuwen bloot legde. Op zijn nieuwe album The Ascension neemt hij ons mee op een zoektocht van een uur en twintig minuten naar zijn relatie met het geloof. Dat vermogen om schier eindeloos te delibereren over … Lees verder Sufjan Stevens – The Ascension
Thurston Moore mag dan met zijn 62 jaar bijna de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt, het zwarte gat hoeft de boomlange, geboren New Yorker, overigens al jaren woonachtig in Londen, niet te vrezen. Nadat zijn band Sonic Youth er in 2011 de brui aan gaf, na dertig jaar in de frontlinie te hebben gestreden voor onverzettelijkheid en recht op overmatig gebruik van dissonanten, geldt de band … Lees verder Thurston Moore – By The Fire
Het uit Nieuw-Zeeland afkomstige trio Wax Chattels is ontegenzeggelijk een band die je live moet zien. Onvoorstelbaar, wat een geluid een band met z’n drieën kan produceren. Net als op het debuut wordt met dit tweede album Clot lawaaiige elektropunk vertolkt die vergelijkingen met andere bands moeilijk maakt. Wat vooral opvalt en in het voordeel van die trio spreekt is de hoge mate van instrumentbeheersing. … Lees verder Wax Chattels – Clot
‘I wear my heart on my sleeve’, jankt Bob Mould met overslaande stem in het openingsnummer van zijn nieuwe album Blue Hearts. We horen de invloedrijke godfather van de punkrock met enkel een akoestische gitaar. Open en bloot, zo lijkt het. Hart op de tong. Want daar is aanleiding toe. De situatie in de wereld en in de VS in het bijzonder brengen hem en … Lees verder Bob Mould – Blue Hearts
Interessante informatie hoor, in zo’n bandbiografie. En die zal ik voor de vorm met u delen: Death Bells is in 2015 ontstaan vanuit de samenwerking tussen twee Australische muzikanten. Mag ik u voorstellen aan Will Canning en Remy Veselis. Tot zover het papierwerk. Jammer genoeg moeten we het dan ook over de reden van deze biografische informatie hebben, want het nieuwe album dat deze Aussies … Lees verder Death Bells – New Signs Of Life
Het is instrumentaal en beweegt zich ergens in het speelveld tussen symfonische rock en indie. El Ten Eleven is een duo uit Los Angeles dat al heel wat jaren aan een stevige catalogus vol knappe platen bouwt en nu op de proppen komt met maar liefst een drie-dubbel-album Tautology. Een uur en drieënveertig minuten niets anders dan opwindende vindingrijke instrumentale rock, die gek genoeg is … Lees verder El Ten Eleven – Tautology
Toen de Osees (OCS/Oh Sees/The Oh Sees/Thee Oh Sees – nog op te volgen door ocees/ow siehs/oe siews/oghr zwiews) in mijn leven kwam – en wees eerlijk, iedereen heeft zo’n moment – was ik jong, goed opgevoed, helder van geest en arm als een twintigjarige. Het was een van de vele garagerock-bands uit het garageband-woud. Ze speelden zich voor mij pas in de kijker met … Lees verder Osees – Protean Threat
MuziScene magazine 