Sufjan Stevens – The Ascension

Wat een ongelofelijke wurmendokter is die Sufjan Stevens. Zijn album Carrie & Lowell uit 2015 was al één groot diepgravend onderzoek naar zijn disfunctionele ouders waarbij hij ongegeneerd alle zenuwen bloot legde. Op zijn nieuwe album The Ascension neemt hij ons mee op een zoektocht van een uur en twintig minuten naar zijn relatie met het geloof. Dat vermogen om schier eindeloos te delibereren over levensvraagstukken, is tegelijk de sterkte en zwakte van het werk van de Amerikaan. Er zijn luisteraars die het juist prachtig vinden hoe Stevens zijn hart in heldere niets verbloemende woorden uitstort. Anderen staat dat juist tegen.

Voor wie het graven in het brein goed kan hebben, is The Ascension opnieuw een prachtig document om je eindeloos in te verdiepen. Stevens gooit het roer muzikaal weer om en komt met een plaat gemaakt met drumcomputers en synths. In die zin is het muzikaal een stap terug naar The Age of Adz. Stevens maakte The Ascension thuis achter zijn computer terwijl bij een verhuizing door hem veelgebruikte instrumenten zoals gitaar en banjo nog in transit waren.

De plaat is grotendeels midtempo en consequent qua sound. In die zin is het een test van je uithoudingsvermogen en kun je het alleen uitluisteren als je je ook echt met je aandacht bij bent en registreert wat je hoort en wat Stevens in zijn teksten probeert duidelijk te maken. Er zitten weer een paar mooie muzikale momenten tussen. Een nummer als Landslide bijvoorbeeld zit mooi in elkaar, gebouwd rond een prachtig refrein, maar ook Video Game, een nummer met een pophook en een sound die doet denken aan The Human League. En luister vooral ook naar dromerig en vervreemdend I Want To Die Happy, een zinsnede die Stevens in dit nummer eindeloos herhaalt. De in de aard vrolijke mededeling staat in contrast te staan met het melancholieke, bijna triest klinkende thema in de muziek. Fascinerend.

Stevens is en blijft een vaardig liedjesschrijver en dat klinkt ook weer stevig door in The Ascension. Maar met een uur en twintig minuten is het een beetje zoeken naar de mooie momenten en wat te veel van het goede.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s