Traumahelikopter – Save Yourself
Het is een zooitje in de wereld, waar polarisatie en chaos lijken te regeren. En dan is het ook nog januari, zo’n beetje de somberste maand van het jaar. Het is het juiste moment voor het Groningse trio Traumahelikopter om met een fris, energiek en muzikaal uiterst opbeurend album op de proppen te komen. Heerlijk! Door: Ronald Houtman Eerst maar het serieuze deel: de teksten … Lees verder Traumahelikopter – Save Yourself
Rasha Nahas – Amrat
Anders dan op haar debuutalbum Desert, horen we de in Palestina geboren, in Berlijn woonachtige Rasha Nahas op haar tweede langspeler in haar moedertaal zingen. Dat is even wennen, want Arabisch heeft echt heel andere klanken dan we gewend zijn. Soms dat pakt dat goed uit, soms is het voor de ongeoefende luisteraar behoorlijk wennen. Omdat de muziek op Amrat een mix is van traditionele … Lees verder Rasha Nahas – Amrat
Ghost Woman – Anne, If
Na het vorig jaar uitgekomen titelloze debuut, dat werd overladen met lovende kritieken, is er reeds een opvolger. Liefhebbers van (garage)rock uit de jaren ‘60 en ‘70 kunnen Anne, If blind aanschaffen. De originaliteitsprijs zal het trio onder aanvoering van de Canadees Evan John Uschenko niet winnen, maar de nummers zijn zo aanstekelijk en klinken zo vertrouwd, dat het lastig is te geloven dat het … Lees verder Ghost Woman – Anne, If
John Cale – Mercy
Als een grootheid als John Cale op tachtigjarige leeftijd nog een nieuw album presenteert, dan word je toch nieuwsgierig. Dan denk je aan Johnny Cash die aan het eind van zijn leven toch nog mooi en ontroerend werk maakte, ook al waren het niet enkel originele eigen nummers. Dan hoop je nog eens onderuit getrokken te worden door die buitenaardse stem van Cale. Op het … Lees verder John Cale – Mercy
Remember Russia
‘I hope the Russians love their children too’. Zo, die zit. Probeer dat weeïge kutliedje van Sting nou maar eens uit je hoofd te krijgen, nu ik het er eenmaal in heb geplant. Hoewel ik nooit met zo’n speldje met een gebroken geweertje op m’n revers heb rondgelopen, heb ik mezelf lang voorgehouden een pacifist te zijn. Leven en laten leven, met z’n allen ‘kum … Lees verder Remember Russia
Italia 90 – Living Human Treasure
Ze hebben goede oren voor klassiekers, de Engelsen die zich desoriënterend Italia 90 noemen. Je bent daardoor gek genoeg toch steeds geneigd te denken dat het wel Italianen zullen zijn, maar niets is minder waar, de naam is ontleend aan de voorliefde voor voetbal van een aantal bandleden. Maar terug naar de klassiekers: hun album Living Human Treasure staat bol van de (postpunk) referenties. Opener … Lees verder Italia 90 – Living Human Treasure
Space Siren – DGDABE
De nalatenschap van Corno Zwetsloot blijft resoneren en muzikanten inspireren. Behalve dat hij met zijn bands waaronder Space Siren anderen de weg wees, drukte hij zijn stempel op veel tijdgenoten die in zijn studio hun dierbare werk op kwamen nemen. Deze week verschijnt een bijzondere 10″ met een verzameling opnamen van Space Siren die uit het archief zijn opgediept. Ideeën, outtakes, flarden van jams maar … Lees verder Space Siren – DGDABE
Preoccupations: ‘We raken snel verveeld’
Lang bleef het stil vanuit Canada. Zo lang dat we maar eens contact gingen zoeken met Matt Flegel, voorman van Preoccupations, de band die eerder als Viet Cong bekend stond maar na heisa over die politiek beladen naam zich hernoemde. Hadden ze misschien de corona-periode niet overleefd? Door: Wim du Mortier Foto: Erik Tanner Na het verschijnen van New Material in 2018 – een plaat … Lees verder Preoccupations: ‘We raken snel verveeld’
Robin Kester imponeert met perfecte kwetsbare indiepop
Werkelijk ademloos luistert een klein gezelschap dinsdagavond 17 januari in de kleine zaal van Gebr. de Nobel in Leiden naar Robin Kester en haar band. En ze beleven een primeur, want Kester speelt voor het eerst materiaal van haar debuutalbum Honeycomb Shades. Als test, voor ze later deze week haar nieuwe nummers gaat laten horen aan een publiek dat er toe doet: de in Groningen … Lees verder Robin Kester imponeert met perfecte kwetsbare indiepop
En de groeten aan dat lelijke wijf van je
Rotterdam is rond zes uur ’s ochtends het mooist. Vind ik dan. Toevallig ben ik rond die tijd vaak op straat. Mijn leven heeft het onregelmatige ritme van een intercontinentale KLM-stewardess, dus soms ben ik dan nog wakker en soms ben ik dan net opgestaan. Op zulke momenten loop ik graag door de lege stad. Op een van die tochten kwam ik laatst iemand tegen … Lees verder En de groeten aan dat lelijke wijf van je
MuziScene magazine 