En de groeten aan dat lelijke wijf van je

Rotterdam is rond zes uur ’s ochtends het mooist. Vind ik dan. Toevallig ben ik rond die tijd vaak op straat. Mijn leven heeft het onregelmatige ritme van een intercontinentale KLM-stewardess, dus soms ben ik dan nog wakker en soms ben ik dan net opgestaan. Op zulke momenten loop ik graag door de lege stad. 

Op een van die tochten kwam ik laatst iemand tegen die honderd jaar geleden in Rotown heeft gedraaid. Ver voor mijn tijd en ik denk ook niet dat hij weet wie ik ben. Hij stond tegen een elektriciteitshuisje te schoppen. 

‘Willem,’ schreeuwde hij veel te hard voor het uur van de dag, ‘Willem, ik weet dat je er bent, doe eens open joh!’

Voor een elektriciteitshuisje was het een aardig groot bouwwerk, dus ik snapte best dat je het voor een woning aan kon zien. 

‘Willem, doe open, ik krijg nog een tientje van je!’

Hij bonsde met beide vuisten op het huisje en draaide zich om. 

‘Willem doet niet open,’ zei hij tegen mij. 

Ik haalde mijn schouders op: ‘Hij zal wel liggen te slapen. Krijg je dat tientje toch een andere keer joh…’

Hij draaide zich weer terug en schopte nog een paar keer tegen het huisje. 

‘Slaap lekker Willem en de groeten aan dat lelijke wijf van je!’

Hij slofte weg zonder naar mij te kijken. 

Ik hou het meest van een lege stad, maar voor zes uur ’s ochtends was dit een prima ontmoeting. 

Minke Weeda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s