Ze zijn er pas sinds 2018, maakten indruk in 2019 met twee ep’s – Sweet Princess en Boundary Road Snacks and Drinks – vol stekelige postpunk en vreemd ongeïnteresseerd klinkende praatzang. Dry Cleaning is een viertal uit Zuid-Londen dat in de corona-periode geïmproviseerd nieuw werk heeft gemaakt dat nu verschijnt op hun debuutalbum New Long Leg, nota bene op het prestigieuze 4AD label. Intussen zijn … Lees verder Dry Cleaning – New Long Leg
Ik begin deze recensie maar eens met een anekdote. Heel lang geleden had ik de luxe om elke avond in Amsterdam een band te kunnen kijken. Soms deed ik dat, maar soms liet ik ook moedwillig bands aan me voorbij gaan. ‘Ik moet de afwas nog doen,’ luidde dan mijn excuus. Door: Dinant Dorsthorst En soms ging ik naar een band zonder dat ik wist … Lees verder Godspeed You! Black Emperor – G_d’s Pee AT STATE’S END!
Ryley Walker is als Koning Midas. Geef die man een gitaar en composities veranderen in goud. Course in Fable is – afgezien van collabs – het eerste album van Walker in drie jaar en zoals te doen gebruikelijk is het veelzijdig en tot in de puntjes verzorgd. Het lijkt wel of Walker een showcase album heeft willen maken van de stijlen die hij beheerst en van zijn kunde. Nu verdient … Lees verder Ryley Walker – Course in Fable
Liefhebbers van The Posies en/of gitaarpop met goudgerande samenzang opgelet: Access van Major Murphy is een bijzonder aangename plaat in die categorie die het checken meer dan waard is. Oké, dan moet je ze wel vergeven dat ze in Attention, het tweede liedje op de plaat, experimenteren met auto-tune, wat en beetje als een zwerende vinger uitsteekt op dit album. Want voor de rest is … Lees verder Major Murphy – Access
Wat zou er gebeuren als ik me al schrijvend niks meer aantrek van afspraken en conventies? Stel, ik ga improviseren met de woorden die ik schrijf. Ik gebruik wel de woorden die uiteindelijk mijn stuk moeten vormen, maar zet ze in een andere volgorde. En die volgorde bepaal ik al improviserend. Zoiets gebeurt er op de plaat van het Franse gezelschap Paar Linien. improviseren sax, … Lees verder Paar Linien – Paar Linien
Als we ons nu eens inbeelden hoe de muziek van Zweeds Loney Dear zou klinken als Emil Svanängen een ervaren en vaardig zanger zou zijn met een prachtige vaste zuivere stem met veel inhoud. Zou er dan iets van overblijven? Het lied Oppenheimer start met een toon die Svanängen uit zijn keel perst. Zijn kopstem piept en kraakt onder de inspanning. Het is bijna onaangenaam … Lees verder Loney Dear – A Lantern and a Bell
Het duo ’68 heeft het rock ’n’ roll hart op de juiste plek zitten. Zoals ze het zelf zeggen: Rock ‘n’ roll never gave me a thing – nee, ze hebben het gewoon gepakt. En dat is vooral wat Give One Take One is: a backpocket full of riffs. Yeah! Heftige muziek, rauw, sleazy, riffgedreven, met smerige gitaar en beukende drums. Waardoor er allerlei andere … Lees verder ’68 – Give One Take One
In het openingsnummer Death Dance Approximately raast Citizen in luttele seconden van DFA1979 naar Foo Fighters om te eindigen in een The Wombats-achtige dansbaar ritme. Zo, denk je dan, dat klinkt veelbelovend. Tot het gescandeerde refrein toch op leegte duidt. Dat gaat ook op voor springerig I Want To Kill You. De band klinkt zoals je het graag hoort. Het is strak, uptempo, de bas … Lees verder Citizen – Life In Your Glass World
Achter Nagasaki Swim gaat de Rotterdamse duizendpoot Jasper Boogaard schuil. Het debuut van de band bestaat uit acht liedjes met een verdacht Amerikaanse sound. Pedal steel, folkrock sferen: het lijkt alsof het van een ander continent komt, in plaats van uit Rotjeknor. Verklaring is dat Boogaard een poosje werkt in de Headroom Studios in Philadelphia. De studio is een episch centrum voor nieuwe alternatieve artiesten … Lees verder Nagasaki Swim – The Mirror
De Australische indie-punkers Skegss komen drie jaar na het verschijnen van hun debuutalbum met opvolger Rehearsal. Dat ze geoefend hebben is duidelijk, al zingen ze in albumopener Down To Ride “No time to rehearse” en even later zelfs: “This is no rehearsal.” Rehearsal staat net als My Own Mess weer boordevol met lekker in het gehoor liggende punkrock. Het enige verschil is dat de nummers, hoewel nog steeds puntig, een weinig langer duren – gemiddeld zo’n drie minuten, dus we hoeven niet … Lees verder Skegss – Rehearsal
MuziScene magazine 