’68 – Give One Take One

Het duo ’68 heeft het rock ’n’ roll hart op de juiste plek zitten. Zoals ze het zelf zeggen: Rock ‘n’ roll never gave me a thing – nee, ze hebben het gewoon gepakt. En dat is vooral wat Give One Take One is: a backpocket full of riffs. Yeah! Heftige muziek, rauw, sleazy, riffgedreven, met smerige gitaar en beukende drums. Waardoor er allerlei andere duo’s in je kop springen natuurlijk: White Stripes om te beginnen, vanwege de bluesy inslag, Black Keys soms, in de zang (en wederom vanwege de bluesy inslag), Royal Blood. Een mengeling van hardcore, rock en blues, één bak energie. Af en toe komt zelfs Life Of Agony om de hoek kijken. Allemaal helemaal in orde dus.

Door: Paul Henning

Het scheurt langs met dezelfde vaart als The John Spencer Blues Explosion (vanwege de bluesy inslag natuurlijk), zo hard zelfs dat ik na vier nummers overstuurde zang en afgebroken riffs even op adem moest komen. We’re just bones and teeth. Vooral door de ADHD-intensiteit die overal in zit. Als het geen doorroffelende drums zijn, is het wel overstuurde zang of een putdiepe bas.

Het nadeel van duo’s: hoe krijg je vet op zo’n mager skelet? Hoe vul je de stilte? Het recept van ’68 is opvulling. Door de gitaar in de laagste regionen tot bas te verdubbelen (wat jammer is – er gaat niks boven een goede bas die zijn eigen baas is). Maar ook door rond te stuiteren als een op hol geslagen neutrino. En misschien is het wel daardoor dat de paar nummers waarop ze dat niet doen, zoveel indruk maken. Daar is ruimte voor emotie. Life aAd Debt en The Storm, The Storm, The Storm zijn simpele, twee-akkoorden-nummers, die des te indringender werken. Step aside and let the audience sing along!

Misschien is het gewoon de opbouw van het album. En als er meer humor in had gezeten, wat ze hebben, was het misschien iets afwisselender geweest. Want bekijk in elk geval de knip- en plakvideo bij The Knife, The Knife, The Knife even (wat is dat toch met die driedubbele titels op dit album? Zijn ze op zoek naar een derde bandlid?). Daar komt opeens een heel andere kant van de band naar boven. Die relativering mis je, hoe verder je in het album komt. Hoeveel hartzeer, wanhoop, woede en verlatenheid kan je aan?

Niet dat het een slechte plaat is. Dat kan gewoon niet. Rock ‘n’ roll never gave me a thing – except a heart and a soul and mind and all the things for joie de vivre – het is gewoon een kwestie van dosering.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s