Dry Cleaning – New Long Leg

Ze zijn er pas sinds 2018, maakten indruk in 2019 met twee ep’s – Sweet Princess en Boundary Road Snacks and Drinks – vol stekelige postpunk en vreemd ongeïnteresseerd klinkende praatzang. Dry Cleaning is een viertal uit Zuid-Londen dat in de corona-periode geïmproviseerd nieuw werk heeft gemaakt dat nu verschijnt op hun debuutalbum New Long Leg, nota bene op het prestigieuze 4AD label. Intussen zijn ze te gast geweest bij Jools Holland, staan ze op de lijst voor Lowlands; ze worden op handen gedragen.

Het verhaal is inmiddels bekend, maar even kort samengevat: drie vrienden maakten met elkaar postpunk-deuntjes in een garage van een van de ouders. Ze lieten er wat van horen aan beeldend kunstenaar Florence Shaw. Zij kwam daarna op het idee voor te lezen uit een boek over de muziek van de drie. Zo ontstond Dry Cleaning en het concept gebaseerd op puntige stemmige postpunk op basis van bas, drums en gitaar en monotone praatzang.

Op de twee ep’s die in 2019 het licht zagen klinkt het nog wat lo-fi, en accentueert Shaw de melodielijnen nog regelmatige door stukken mee te neuriën. Opwindende ep’s vanwege die rare combinatie, de puntige sterke nummers en de droge humor in de teksten. Op New Long Leg horen we de band in hifi. Het klinkt prachtig en direct. Alleen heel subtiel wordt wat toegevoegd waardoor het prachtig vol klinkt. Maar het mag gelukkig nog grove randjes hebben. Zo horen we regelmatig de bas prettig kletteren en zuchten. Heel smaakvol gedaan.

Het concept wordt op New Long Leg voortgezet. De band put zich uit in het spelen van stemmige postpunkdeuntjes en Shaw spreekt op neutrale afstandelijke toon haar teksten uit. Op de plaat gaat dat tien nummers door. Daar openbaart zich de zwakte van het concept. Op een gegeven moment heb je dat gezever van dat mens wel gehoord. Hoe grappig de teksten ook zijn – I’ve been thinking about eating that hotdog for hours – en hoe knap haar timing ook mag zijn. Gelukkig zijn de meeste tracks muzikaal sterk. Maar ook daar ligt verveling op de loer, want de band speelt al die deuntjes in een vrijwel gelijke intensiteit en te eentonig tempo. Maar een enkele keer zit er een opbouw in en wordt ergens naartoe gewerkt, met name slotnummer Every Day Carry springt er in die zin positief uit en de vlammende gitaarsolo in single Scratchcard Lanyard mag er zijn. Maar tien nummers lang ontbreekt opnieuw te zeer de afwisseling. Pas in het achtste nummer op het album horen we Shaw weer een stukje neuriën en wordt een melodielijn neergezet met een simpel pianolijntje. Dat voelt alsof de zon door de wolken prikt na dagen druilerige regen.

Het zijn appels en peren, maar laten we de vergelijking eens maken met Protomartyr. Die vergelijking gaat op in zoverre het gaat om het concept: een band die postpunk speelt met een zanger die zijn teksten vooral praatzingend uit. In die vergelijking is de band van Protomartyr veel heftiger maar ook veel dynamischer dan het Londense trio. Ook in de vergelijking tussen de zangers heeft Joe Casey veel meer reliëf, is veelzijdiger dan wat we op New Long Leg horen van Shaw.

Dry Cleaning’s debuutalbum valt zodoende een beetje tegen. Het is te veel van hetzelfde. Een album is te lang. Waar is in hemelsnaam de Magic of Meghan gebleven vragen we ons vertwijfeld af? En dus stellen we met liefde een eigen playlistje samen met een paar van de leukste tracks op dit album. Want die staan er wel degelijk op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s