Tom Rowlands en Ed Simons zien er vermoeid uit. Het is een lange dag. Voor mij ook, want ik moest vanochtend vroeg naar Schiphol om mijn vlucht naar Londen te halen. Even op en neer voor een shoot met The Chemical Brothers. Het is prachtig weer als ik aankom bij het kantoor van het platenlabel, eigenlijk jammer om binnen te fotograferen. Ik vraag dus of we misschien op het dak mogen. … Lees verder The Chemical Brothers, Londen, 29 mei 1999
Ons kantoor is een soort Villa Kakelbont geworden. We hebben namelijk de goede gewoonte om bij elke feestelijke gelegenheid de boel te versieren en alles wat het zicht op de computers niet direct belemmert, gewoon te laten hangen. Het is een vrolijke mix van Halloween-slingers, Koningsdagvlaggetjes, posters voor de verkiezing van Prins(es) Carnaval, glittergordijnen van Oud & Nieuw en onder de bank ligt nog wat … Lees verder Genezing
Het was tijdens de afwas dat de geest van The Triffids weer eens in me neerdaalde. Hoofdtelefoon op, een Spotify-playlist op standje shuffle en daar kwam de veel te vroeg overleden David McComb weer wat honing in mijn buis van Eustachius gieten. Ah, The Triffids… Onzalig de onwetenden die zich nimmer hebben gelaafd aan de fontein van de eeuwige deugd van deze Australiërs. Eens om … Lees verder Bury me deep in love
Het is zaterdagmiddag en het voorjaar toont zich van zijn beste kant. Voordat we aan de slag gaan zit ik met Jill Scott en Ursula Rucker tegen de zijgevel van Paradiso te chillen. Technici lopen af en aan, zo ook mensen van de platenmaatschappij, journalisten en anderen wiens rol mij niet altijd duidelijk is Rucker zal vanavond optreden en Scott is mee om haar debuutalbum te promoten. … Lees verder Jill Scott, Amsterdam, 13 mei 2000
Dit is bepaald niet mijn lievelingsweek. Ja, dat van die pandemie en zo is ook heel vervelend, maar ik zit er meer mee dat deze week ons online magazine wordt uitgebracht. Je zou zeggen dat dat hartstikke leuk en fijn is, een kroon op een paar maanden hard werken en zo, maar ik vind ‘t eigenlijk een rot moment. Net zo goed als ik het … Lees verder Verwachtingsmanagement
De smaakpolitie hanteert al jarenlang een gedoogbeleid, dus hoef je je niet meer te schamen dat je ook als rechtgeaarde muzikale snob ABBA weet te appreciëren. De Zweedse hitmachine labelen als ‘guilty pleasure’ doet daarbij het raffinement van enkele handenvol perfecte popsongs tekort. Als 12-jarige, door testosteron aangedreven drietrapsraket die klaarstond om gelanceerd te worden voor een nog jaren durende vlucht met eindbestemming Venus, vormde … Lees verder ABBA
Het zal ergens in de eerste jaren van dit millennium zijn geweest. In die tijd kreeg ik de heren van Underworld regelmatig voor mijn lens. Bijvoorbeeld in Londen of Brussel en zoals deze keer in Amsterdam. Het voelt dan alsof of je een bekende tegenkomt op straat. Voordat we aan het werk gaan keuvelen we over van alles en nog wat. Artiesten vinden het na een lange … Lees verder Karl Hyde, Amsterdam, begin jaren 00
Rotown heeft kort geleden een merchandise-lijn gelanceerd. Dat wilden we altijd al en nu was er tijd voor. Bijkomend voordeel was dat we al een transferpers om T-shirts te bedrukken op kantoor hadden staan. We hoeven dus alleen maar shirts en losse opdrukken te bestellen en daarmee kunnen we elk shirt op bestelling zelf maken. Die pers is meegekomen toen Rock ‘n’ Roll Highschool bij … Lees verder Dag Do
Internet. Zou wel eens héél groot kunnen worden, als ik de geluiden uit mijn omgeving hoor. Vrienden en bekenden zijn er laaiend enthousiast over en beschouwen het als een onuitputtelijke bron van kennis en informatie. De proef maar eens op de som genomen en gaan ‘surfen’ op het wereldwijde web, zoals dat zo mooi heet. En verdomd als het niet waar is, wat je daar … Lees verder Leentjebuur
We zitten te wachten in het halletje voor de kleedkamers van de Maaspoort. De persdame van de platenmaatschappij is net met haar baan begonnen. Het is een paar dagen voor Kerst en we wachten op Peter Steele, de frontman van Type O Negative. Dan gaat de deur open. Onvermijdelijk schrikken we even. De woest uitziende man moet bukken om door de deuropening te kunnen stappen. Daar is hij dan. … Lees verder Peter Steele, Maaspoort ‘s-Hertogenbosch, december 1999
MuziScene magazine 