Bury me deep in love

Het was tijdens de afwas dat de geest van The Triffids weer eens in me neerdaalde. Hoofdtelefoon op, een Spotify-playlist op standje shuffle en daar kwam de veel te vroeg overleden David McComb weer wat honing in mijn buis van Eustachius gieten. Ah, The Triffids… Onzalig de onwetenden die zich nimmer hebben gelaafd aan de fontein van de eeuwige deugd van deze Australiërs. Eens om de zoveel tijd belijd ik mijn geloof in de Heilige Drievuldigheid Calenture/Born Sandy Devotional/The Black Swan en zeg ik dank voor al dit moois. The Triffids maakten bij leven en welzijn een hybride mix van pop, folk, country, R&B, jazz en wat er verder maar ter tafel kwam, afgetopt met de charismatische zangstijl en het poëtische schrijverstalent van David McComb.

Ik heb nooit het genoegen mogen smaken The Triffids mét David McComb live aan het werk te zien. Mocht ik echter voor een Sophie’s Choice komen te staan en één concert uit de duizenden die ik bijwoonde, mee te nemen naar het hiernamaals, dan maakt A Secret In The Shape Of A Song – A tribute to The Triffids een gerede kans. We schrijven 2010, een jaar dat vanwege corona nu nóg verder in het verleden lijkt te liggen. Locatie was het pand Koloniale Waren in het Belgische Hasselt, een fabriekspand dat gaande de avond de gedaante van een kerk aannam, gevuld met Triffids-gelovigen uit alle windstreken. Behoudens enkele Engelse fans die vanwege de uitbarsting van de Eyjafjallajökull-vulkaan op IJsland hun vlucht naar België geannuleerd zagen.

Op het podium de originele Triffids-bezetting (uiteraard zonder McComb): Allan MacDonald, Robert McComb, Martyn Casey, Jill Birt en ‘Evil’ Graham Lee. Aangevuld met Mick Harvey (Birthday Party/Bad Seeds), Warren Ellis (Nick Cave /Grinderman/The Dirty Three), Stef Kamil Carlens (Zita Swoon), leden van The Blackeyed Susans, zangeres Melanie Oxley, Chris Abrahams (The Necks) en meer goed volk. Een tribute-concert waarbij het werk van The Triffids op imposante wijze voor het voetlicht werd gebracht, op onnavolgbare wijze aan elkaar gepraat door vriend-manager ‘Handsome’ Steve Miller.

Het werd een avond die voor altijd in mijn geheugen gegrift staat, en ik ben zeker niet de enige. Een groot deel van het Triffids-oeuvre kwam aan bod, met op zang diverse gasten die na gedane zaken plaats mochten nemen aan een op het podium ingerichte bar. Naast het podium fotoprojecties, een inkijkje op wat een familiealbum leek. In een moment van synchroniciteit lichtte op het projectiescherm de afbeelding op van de boom die de band in hun artwork heeft verwerkt. Op hetzelfde moment zag ik vóór me een dame die een afbeelding van deze boom op haar schouderblad had laten tatoeëren. Een extra bijdrage aan de magie van deze avond.

Meer dan twee uur hield het kippenvel aan. Elf jaar later volstaat het nog steeds om bij amigos da musica die destijds ook van de partij waren, de vraag ‘weet je nog, toen…?’ op te werpen en er trekken weer rillingen van genot door ons heen.

Prettige bijkomstigheid: in huiselijke kring werkt het nummer I want to conquer you, afkomstig van McCombs solo-album Love of will – tijdens deze memorabele avond fantastisch vertolkt door Melanie Oxley- als een probaat afrodisiacum. Maak daar zelf maar een tekening bij.

DJ 45Frank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s