Low licht vandaag een eerste tipje van de sluier van hun nieuwe album dat dit najaar verschijnt. Een mooi moment om ons gesprek met Mimi Parker en Alan Sparhawk nog eens terug te lezen waarin we toen – na het verschijnen van hun veel besproken en door critici bejubelde album Double Negative – de vraag al stelden of zij nóg verder zouden durven gaan in … Lees verder Gaat Low nog gruiziger?
Het zal niet iedereen zijn opgevallen, maar afgelopen vrijdag gebeurde er iets wonderlijks. Premier Rutte had de woorden nog niet uitgesproken dat het weer mogelijk wordt om evenementen te organiseren zonder anderhalve meter afstand, of Rotown maakte de eerste twee concerten op volle capaciteit bekend. Èn een variant op anderhalve meter van diezelfde concerten. Luttele minuten na de bekendmaking rolden de aankondigingen en de lappen … Lees verder Stunt
Openingsnummer As Blue As Indigo zet onmiddellijk de toon. Het nummer begint zacht, akoestisch. Zitten we te luisteren naar een zoet folkplaatje? Zanger Jamie Hall zingt teer met zijn kopstem een aanlokkelijke melodie. Tot na een minuut de sfeer volledig omslaat: grove gitaren vallen stampend in met een metal-riff, de drums beuken. Nee, dit is geen folkplaatje, maar dampende Engelse rock, naar het model Deftones … Lees verder Tigercub – As Blue As Indigo
Tieners zijn het nog, de jongens van The Lounge Society. Opgegroeid in een plaatsje in West Yorkshire waar het naar verluid 200 dagen per jaar regent. Naargeestig platteland waar landheren hun erfenis benutten door jaarlijks de heide af te branden zodat ze op gevogelte kunnen jagen, en zich niets aantrekken van het feit dat dit erosie en overstromingen tot gevolg heeft. Maar er schijnt ook … Lees verder The Lounge Society – Silk For The Starving
You Can Never Love Me Enough! zingen Corin Tucker en Carrie Brownstein van Sleater-Kinney in koor in het titelnummer van hun nieuwe album. Dat past mooi bij het beeld dat ik van de dames heb gevormd, zo door de jaren heen: twee zondagskinderen die het gewend zijn in het centrum van de aandacht te staan en geen moment aan zichzelf twijfelen – op z’n Hollands … Lees verder Sleater-Kinney – Path Of Wellness
Jeweler uit Minneapolis opent hun debuutplaat Tiny Circles met A Spoonful Of Poison: diepe bassen, tintelende gitaarpartijen en vloeiende wendingen in de structuur van het nummer geven het een warm en sprookjesachtig karakter. Typische artrock. Maar dat houdt de formatie rond Michael Voller niet vol. Naar mate we dieper afdalen in het album, wordt de samenzang prominenter en horen we met name de stem van … Lees verder Jeweler – Tiny Circles
De kring rond Katzwijm Studio in Voorhout blijft bron van prachtige gruizige gitaarplaatjes. Niet zelden hoor je er sferen in terug uit bijvoorbeeld de Amerikaanse gitaarscene in de jaren negentig. En dan bedoelen we niet de over-populaire grunge maar waar die uit voortkwam: straight edge, politiek uitgesproken, de Amerikaanse vertaling van punk uiteenlopend van Hüsker Dü, Moving Targets, Nomeansno, Fugazi, Sonic Youth, Jawbox. Je hoeft … Lees verder Howrah – Bliss
Het gebeurt me toch niet heel erg vaak dat ik een plaat uit pure vermoeidheid op een gegeven moment uitzet. Gefeliciteerd Cleopatrick, deze twijfelachtige eer valt jullie te beurt. Het Canadese duo schrijft de namen van al hun liedjes in kapitalen, en zo pakken ze hun muziek ook aan. Toegegeven, er zitten nuances in, maar in hoofdzaak is het vol gas. En dat is dus … Lees verder Cleopatrick – Bummer
In vier liedjes op de EP Lately mogen we kennismaken met Pom, een indieband uit Amsterdam met als vliegend middelpunt Liza die vocaal knap presteert. Met een stem die ergens tussen die van Wolf Alice’s Ellie Rowsell en in de manische momenten richting Sleater Kinny’s Corin Tucker kan gaan, waarmee ze allerlei gemoedstoestanden kan uitdrukken. Laten we met het minste beginnen: in Two bijvoorbeeld zingt … Lees verder Pom – Lately
Ik werd direct gegrepen door de sound, de melodielijn, maar vooral ook de minder gebruikelijke opbouw van het liedje Twins Who Fence. Het doet in de verte wat denken aan het werk van Fugazi of andere bands op het Dischord label. Diezelfde energie, licht wat dissonanten, af en toe erupties van gitaargeweld. En dit nummer eindigt dan op zijn krauts met een lange herhaling van … Lees verder Other Houses – Twins Who Fence
