Tigercub – As Blue As Indigo

Openingsnummer As Blue As Indigo zet onmiddellijk de toon. Het nummer begint zacht, akoestisch. Zitten we te luisteren naar een zoet folkplaatje? Zanger Jamie Hall zingt teer met zijn kopstem een aanlokkelijke melodie. Tot na een minuut de sfeer volledig omslaat: grove gitaren vallen stampend in met een metal-riff, de drums beuken. Nee, dit is geen folkplaatje, maar dampende Engelse rock, naar het model Deftones en cs.

In 2018 zag het er allemaal nog heel gunstig uit voor het trio uit Brighton Tigercub. Plat gedraaid op de radio, veel liveshows en in Londen The Scala uitverkocht. Dan lijk je aanbeland aan de vooravond van een grote doorbraak. Maar die bleef uit omdat Jamie Hall even een pauze nam en in zijn slaapkamer aan de gang ging met een soloproject onder de naam Nancy. Dat had zo’n succes, dat hij even niet meer toekwam aan Tigercub.

Dat is nu veranderd en ligt er een nieuwe plaat van het trio dat bol staat van de stampende hoekige rock met prog- en metalkenmerken, maar nooit voert het effectbejag de boventoon en komen de door Hall geschreven melodieuze liedjes mooi uit de verf. As Blue As Indigo biedt zodoende voor liefhebbers van energieke hoekige rock alles wat je je maar kunt wensen. Stevig gitaarwerk, beukende drums, dynamische songs met veel drama, energieke nummers met voldoende melodie om snel te pakken.

Maar de headbanger moet wel tegen die spaarzame akoestische gevoelige uitstapjes kunnen van Hall en zijn vrienden. Want af en toe gaat het gas er echt af. Funeral is zo zacht en gevoelig dat je geneigd bent het volume op te krikken. En in Stop Beating On My Heart (Lik A Bass Drum) begint de band net als bij het openingsnummer zacht, om dan keihard in te vallen. Die truc herhalen ze in dit nummer en het zit mede door het extreme volumeverschil een beetje op het randje ‘werkt dit of werkt dit niet?’

En dan is er nog de gevoelige inhoud hè. Want Hall zingt niet over metaal bewerken, seks en bier. Nee, de titel As Blue As Indigo verwijst naar de vraag die hij zich stelt of de waarneming van kleuren niet heel subjectief is. En als dat voor de waarneming geldt, hoe zit het dan met angst, depressie, en mannelijkheid? Daar moet je als rockliefhebber ook maar net van houden.

Wat in elk geval wel in de smaak zal vallen is het hitgevoelige As Long As You’re Next To Me, dat met al zijn vrolijkheid en pakkende gitaarlijntje in mening playlist tevoorschijn zal komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s