Zamora is een nieuwe Nijmeegse band rond ex-Celestial Season zanger Cyril Crutz. Aan de tien stemmige composities op Waves is de afgelopen jaren in alle rust gewerkt. De basis vormde akoestische liedjes van Crutz die allemaal een doordacht bandarrangement kregen. Waves is een opvallend mooi verzorgd album vul rustige en donker gekleurde indieliedjes. De productie is tiptop verzorgd en dat maakt het album prettig om … Lees verder Zamora – Waves
Achter Jape gaat de Ierse muzikant Richard Egan schuil, die onder deze naam in samenwerking met verschillende andere muzikanten nu vijf albums heeft uitgebracht. Egan leeft en werkt intussen in Malmö, de hipste stad van Zweden. This Chemical Sea is een loom dansbaar album. Het ademt een sfeertje zoals we dat kennen van de Happy Mondays, maar dan enkel op frisdrank zonder prik. Een beetje … Lees verder Jape – This Chemical Sea
Repentance is een rustige luisterplaat van Jordan Klassen, een Canadese twintiger die je als het ware rond ziet dolen in de wilde natuur van de bossen rond Vancouver tussen de beren, orca’s, elfen en kabouters. Klassen is een talentvol songwriter. De nummers zijn stuk voor stuk pakkend dankzij luistervriendelijke melodieën. De al in 2013 verschenen single Go To Me is daar een goed voorbeeld van. … Lees verder Jordan Klassen – Repentance
Grappig toeval? Drie artiesten trekken momenteel de aandacht dankzij de teksten in hun muziek. Uit Australië verbaast Courtney Barnett met een fantastische rammelpopplaat Sometimes I Sit And Think, Sometimes I Just Sit met in de hoofdrol ijzersterke observaties van haar alledaags leven. Je kunt hier bijna van een hype spreken. Nog geen hype en geheel ten onrechte: Kate Tempest uit Engeland. Zij verpakt haar messcherpe … Lees verder Sufjan Stevens – Carrie & Lowell
Lonelady uit Manchester grijpt in de sound en de sfeer nadrukkelijk terug naar de dansbare golf die gelijktijdig met de new wave op kwam in de jaren tachtig. Retro, maar met het hart op de goede plek. Julie Campbell, de vrouw die tekent voor zo’n beetje alles dat je op de plaat hoort behalve de drums, ziet er ook uit alsof ze een tijdreis heeft … Lees verder Lonelady – Hinterland
Boooooooom klepperde klap bmm bmm klap klets klepperde de klap Booooooommm! Op de eerste tel krijg je telkens keihard en diep die karakteristieke bass drum om je oren. Met er overheen zo’n lullig klinkend keyboardgeluidje dat een niet-uit-je-kop-te-timmeren deuntje piept. Over wie hebben we het? The Prodigy natuurlijk. De nieuwe plaat opent met titelnummer The Day Is My Enemy, gezongen door een iel klinkende meisjesstem, … Lees verder The Prodigy – The Day Is My Enemy
Het zit diep in de menselijke natuur om op zijn minst toch wat op te zien tegen veranderingen. We verwachten van verandering dan ook vaak niet anders dan onheil. Dat verandering ook goede dingen met zich mee kan brengen, bewijst de nieuwe plaat Kintsugi van Death Cab For Cutie in meerdere opzichten. Kintsugi is de eerste die Death Cab For Cutie maakt na het vertrek … Lees verder Death Cab For Cutie – Kintsugi
Een kok legde me ooit uit dat hij de waardering voor pittig – lees heet – eten een raar verschijnsel vond. Als je iets als ‘heet’ ervaart, dan onderga je in feite een reactie op een stof die te vergelijken is met allergie. Hij vermeed in zijn werk gebruik van dat soort stoffen; aan hem was sambal niet besteed. Dat doet me denken aan een … Lees verder Rats On Rafts – Tape Hiss
Ach, hoe verrukkelijk is een volledig onpretentieuze plaat met heerlijke vette synths die de pop opleukt en Engelstalige zang met een aandoenlijk Duits accent op een zonnige lentedag, airco op standje alle-ramen-wagenwijd-open. Dan kan de dag toch niet meer stuk? Bedenk hoe een Duits synthpop-duo er uit zal zien, en Pitchtuner voldoet er aan. Juist: kleurrijk, toch indie maar met een snuifje fout. Bedenk hoe … Lees verder Pitchtuner – Ready To Go
19 maart 2015, Paradiso, Amsterdam Corin Tucker laat haar gitaar even in de coulissen en neemt alleen de microfoon in haar hand. ‘We zijn blij dat we weer een bandje zijn’ vertelt ze Paradiso. ‘En we hebben nog genoeg te vertellen; we moeten nog ergens heen en we gaan jullie helpen daar te komen’. Om daarna het startsein te geven voor een toegift die eindeloos … Lees verder Sleater-Kinney
MuziScene magazine 