Sufjan Stevens – Carrie & Lowell

Grappig toeval? Drie artiesten trekken momenteel de aandacht dankzij de teksten in hun muziek. Uit Australië verbaast Courtney Barnett met een fantastische rammelpopplaat Sometimes I Sit And Think, Sometimes I Just Sit met in de hoofdrol ijzersterke observaties van haar alledaags leven. Je kunt hier bijna van een hype spreken. Nog geen hype en geheel ten onrechte: Kate Tempest uit Engeland. Zij verpakt haar messcherpe maatschappijkritiek in rhymes, omgeven door heerlijke dansbare muziek. Ga haar zien op Motel Mozaïque. De teksten van Courtney en Kate zijn zo dwingend dat je er onwillekeurig wel naar moet luisteren en tot je door laten dringen wat zij eigenlijk willen zeggen.

En dan is er de nieuwe plaat van Sufjan Stevens. Een artiest die sowieso al op handen wordt gedragen en nu zorgt voor een ware hype rond zijn plaat Carrie & Lowell, vernoemd naar zijn moeder en stiefvader. Op de plaat verwerkt hij het recente verlies van zijn moeder. Een moeder die nauwelijks een rol speelde in zijn leven; zij verliet het gezin toen de kleine Sufjan 1 jaar oud was en leidde een leven bepaald door haar schizofrenie en alcoholconsumptie. De details vertelt Sufjan Stevens in een interview op Pitchfork.

Poeh, zware kost dus en Sufjan Stevens neemt de luisteraar op Carrie & Lowell geen moment in bescherming. De hele shitload aan ellende krijg je in 11 liedjes over je uitgestort. ‘Wie het niet koud krijgt van Sufjan Stevens’ postume verzoening met zijn schizofrene moeder, of zijn eigen verzuchting naar de dood, beseft niet wat liefde betekent.’ Dat schrijft de Belgische krant De Morgen over de plaat en laat daarmee weinig ruimte om nog iets anders te vinden van deze plaat. Mocht dat zo zijn, dan ben je kennelijk emotioneel gehandicapt.

Is het dan zo’n briljant album zoals al die critici ons willen laten geloven? Natuurlijk is het indrukwekkend dat een artiest zijn diepste gevoelsleven zo in liedjes weet te verpakken. Even indrukwekkend als zorgwekkend dat hij er zo mee te koop wil lopen en daar tegelijk commercieel munt uit slaat. Maar dat is het dan ook. Zijn de elf liedjes anderszins van uitzonderlijke kwaliteit? Nou, nee. Het zit allemaal ambachtelijk geheid in elkaar en een enkel liedje pakt, bijvoorbeeld Should Have Known Better. De productie is kundig en verzorgd, verre van lo-fi. Maar alles bijeen is het toch een beetje een eenvormige verzameling. Altijd is het gefluister van Sufjan minutieus gedubbeld – we moeten het immers wel goed kunnen verstaan – en is de instrumentatie smaakvol maar miniem. Als er dan iets gebeurt in een nummer dat wat afwijkt van de dominante sound, klinkt het ook direct alsof iemand een raam heeft opengezet in deze muf ruikende ruimte. Wat er uiteindelijk overblijft is het verhaal.

Carrie & Lowell is een indrukwekkend egodocument dat de moeite loont eens goed voor te gaan zitten. ‘This is not my art project; this is my life’, legt Sufjan uit in een interview, en zo is het. Waar je Courtney en Kate dankzij de muzikale begeleiding ook nog gerust tijdens het koken kunt opzetten, moet je Sufjan Stevens in alle rust beluisteren. Anders blijft er toch niet zo heel veel over en krijg je een beetje het ‘kleren van de keizer’ gevoel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s