Rats On Rafts – Tape Hiss

Een kok legde me ooit uit dat hij de waardering voor pittig – lees heet – eten een raar verschijnsel vond. Als je iets als ‘heet’ ervaart, dan onderga je in feite een reactie op een stof die te vergelijken is met allergie. Hij vermeed in zijn werk gebruik van dat soort stoffen; aan hem was sambal niet besteed. Dat doet me denken aan een Thais soepje in Londen dat zo pittig was, dat je niets meer proefde.

Zo kan het ook gaan met muziek. Een beetje eigenwijsheid kan een kwaliteit zijn die het geheel boven het gemiddeld uit tilt. Maar valkuil is daarin door te schieten. Dat geldt ook voor Rotterdams trots Rats On Rafts. Met Tape Hiss – uiteraard een verwijzing naar de voorliefde voor het kwartet voor analoog op tape opnemen – presenteren ze hun tweede volwaardige album en zetten een forse stap in hun eigenwijze compromisloosheid. Tape Hiss is een indrukwekkende plaat die veel van de luisteraar vereist.

De Rats zijn begonnen met een voorliefde voor klanken uit de jaren tachtig en vertalen dat naar deze tijd. Op Tape Hiss blijft de sound maar gaan voor het grootste deel de traditionele songstructuren overboord. Eerder als single uitgebracht Powder Monkey is in dat opzicht nog het meest traditioneel van opbouw. Daar tegenover staat een nummer als 1-6-8 Machine, dat lijkt op een lange jam waarin met volume, intensiteit en sfeer wordt gespeeld. Rat Poison Face is het hoogtepunt is compromisloosheid; over een brij van gitaren wordt als door een krankzinnige onverstaanbaar een tekst gescandeerd. De soep dreigt nu zo heet te worden dat het naar niks meer smaakt. Seaside Tape Hiss brengt dan gelukkig redding; het rustpuntje op de plaat. Naast nauwelijks nog te verteren stukken springen Zebradelic – leuke woordvondst die dan ook wordt uitgemolken – 1-6-8 Machine en Last Day On Earth er in positieve zin uit. In de uptempo episodes begrijp je waarom de Rats live zo’n ijzersterke reputatie hebben. Hele stukken lijken te zijn gemaakt om op te pogoën alsof het einde der tijden nabij is.

De acht composities op Tape Hiss lopen deels vloeiend in elkaar over. Dat versterkt het gevoel dat we naar een eigentijdse rockopera luisteren. Met David Fagan – met zijn voor Engelsen zo kenmerkende verveeld klinkende zang – in de rol van verteller. Hij neemt ons bij de hand en leidt ons rond door zijn woonplaats vol vervreemding, verleiding, hedonisme, zieke geesten, nihilisme, haat en geweld. Met de prachtige collage op de hoes van de plaat als plattegrond. En de dwingende ritmes laten ons dansen op de ruïnes van de grootstad.

Petje af voor Tape Hiss, voor de durf die het viertal aan de dag legt en de volstrekt eigen wereld die de Rotterdammers creëren. Bewonderd door critici, onvergelijkbaar, maar voor heel veel mensen ook vast en zeker onnavolgbaar. De Rats plaatsen zich met deze plaat in een kleine niche aan de randen van de popmuziek, alleen betreden door zonderlinge fijnproevers.

Een gedachte over “Rats On Rafts – Tape Hiss

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s