Death Cab For Cutie – Kintsugi

Het zit diep in de menselijke natuur om op zijn minst toch wat op te zien tegen veranderingen. We verwachten van verandering dan ook vaak niet anders dan onheil. Dat verandering ook goede dingen met zich mee kan brengen, bewijst de nieuwe plaat Kintsugi van Death Cab For Cutie in meerdere opzichten.

Kintsugi is de eerste die Death Cab For Cutie maakt na het vertrek van gitarist en producer Chris Walla. Walla raakte steeds meer verstrikt in zijn solo werk en zijn activiteiten als producer en kiest nu zijn eigen weg. Hij drukte tot nu toe wel nadrukkelijk zijn stempel op het geluid van Death Cab en fans waren dan ook bang dat met zijn vertrek veel zou gaan veranderen. Kintsugi is ook het eerste album na de scheiding van zanger en voornaamste liedjesschrijver Ben Gibbard. De koek was kennelijk op in zijn relatie met actrice en zangeres Zooey Deschanel.

En wat blijkt: Kintsugi is misschien wel het beste album van Death Cab For Cutie sinds Transatlantic en Plans. Daarna ging het toch een beetje bergafwaards met het collectief uit Seattle; de platen klonken meer en meer plichtmatig, al bleven er altijd ook juweeltjes op staan. Kintsugi laat de band weer op zijn best zien. De composities zijn simpel, vaak enkel gebaseerd op een giraarriffje, maar buitengewoon effectief. Death Cab klinkt gelukkig ook bij vlagen weer eens rauw en venijnig, zoals in de solo in topnummer Black Sun; er klinkt weer lef in door. En de emotionele lading is terug in het werk van Gibbard, misschien wel dankzij zijn liefdesperikelen. Al moet gezegd dat je Gibbard wat in herhaling hoort vallen in een enkel nummer, zoals het akoestisch gevoelige Hold No Guns doet sterk denken aan menige compositie uit de intussen erg brede catalogus van Death Cab. En als klapper op de vuurpijl werkte Walla gewoon mee aan dit album. De productie klinkt als vanouds; open, direct met allerhande geluidjes links en rechts als smakelijke ear-candy.

De plaat opent sterk met stevige nummers als The Ghosts Of Beverly Drive, Black Sun en No Room In Frame. Daarna gaat het gas er even af voor twee gedragen, bijna grimmige, ballades. Om vervolgens toch wat in te zakken met nipt mindere nummers en als dieptepunt Everything’s A Ceiling dat een beetje te popiejopie, vederlicht, ja bijna als een Coldplay-hitje klinkt.

Kintsugi is het Japanse woord voor het herstellen van gebroken aardewerk. Wij zouden met secondenlijm proberen zo’n barst onzichtbaar te maken. In Japan benadrukken ze de breuklijn, maken ‘m herkenbaar en mooi, soms zelfs door de delen met een gouden rand aan elkaar te zetten. Het is een prachtige metafoor voor het waarderen van verandering. Je stopt het niet weg, verdoezelt het niet, maar laat het zien en geeft het een nieuwe waarde. Het wordt een onderdeel van de historie. En dat is precies wat Death Cab doet op Kintsugi: ze gaan voort en vieren de goede dingen die verandering teweeg brengt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s