Het is lastig kiezen of je nu meer enthousiast moet zijn over de stem van Lee Fields – zo’n heerlijke rauwe soulstrot waar de emoties met emmers tegelijk uit stromen – of zijn begeleidingsband. Uit zijn oeuvre zou je bijna kunnen denken dat Fields zelf voor zijn vrienden kiest: steevast wordt een plaat van hem ook in instrumentale vorm uitgebracht en daarin kun je nog … Lees verder Big Crown Vaults Vol. 1 – Lee Fields & The Expressions
Dat ook een halve Japanner oud kan worden, is een verheugend feit. En dat er daarbij niets van de oorspronkelijke inzet en experimenteerdrift verloren is gegaan nog meer. Door: Paul Henning De oorspronkelijke grunge/punkband Half Japanese dateert al uit 1975, maar na dertien albums in verschuivende bezetting is hun veertiende toch weer een verrassing: het klinkt alsof ze net zijn begonnen. Nog steeds wordt hun … Lees verder Half Japanese – Crazy Hearts
Hoewel het niet nodig lijkt om de band voor te stellen, doen we het voor de zekerheid toch even. Calexico is een indie-rock band met invloeden van americana, tex mex en latin als mariachi en cumbia. De naam van de band, die ruim dertig jaar actief is, komt van het grensplaatsje Calexico in het zuiden van California. Hoewel de samenstelling van de band steeds verandert, zijn oprichters Joey Burns (gitaar, zang) en John Convertino (drums) constant betrokken. Met Seasonal Shift brengen Burns en Convertino een … Lees verder Calexico – Seasonal Shift
Knutselaar Kelley Stoltz heeft een ontelbaar aantal albums op zijn naam. Als eenling, lekker voort knutselend in San Francisco, poept hij er de ene uitgave na de andere uit. Altijd gitaarpop met een lichte toets, vol pakkende deuntjes. En het klinkt niet als lo-fi gepruts; eerder als een klok. Ah! (etc) past prachtig in het rijtje van de lange reeks die Stoltz al maakte, maar … Lees verder Kelley Stoltz – Ah! (etc)
Het blijft een eigenaardige ervaring om naar de muziek van Pharaoh Overlord te luisteren. Bijna lichtvoetige synths en typische dj-electro zet de melodieën neer. Met geluiden waar een gemiddelde zwaar op synths leunende dance act als Roosevelt zich niet voor zou schamen. Beats, sequencers, de hele rataplan komt er bij aan te pas. Tot de zanger begint te grunten. Pharaoh Overlord is een zijproject van … Lees verder Pharaoh Overlord – 6
Zin om – afhankelijk van wat er van het RIVM straks mag – in je eentje, met zijn tweeën, drieën, vieren, vijven, zessen, zevenen of achten rond de pan met de kalkoen te swingen? Dan moet je deze plaat hebben. Laat je niet in de luren leggen door de hoes: die doet eerder denken aan een verzamelaar vol traditionele Ierse of Schotse muziek. Maar niets … Lees verder Kelly Finnigan – A Joyful Sound
De Canadese singer-songwriter Jennifer Castle is in haar land een bekend en gevierd artiest. Monarch Season is inmiddels haar zesde album. Tijdens haar carrière werkte ze met talrijke Canadese collega’s samen; mensen die bij haar meisje-gitaartje-folk passen, tot en met de noise van Fucked Up. Dat spreekt natuurlijk voor haar. Monarch Season is een ultra rustige folkplaat waar we Castle meestal enkel begeleid door een … Lees verder Jennifer Castle – Monarch Season
Direct na de eerste klanken van het intronummer van Tell Me Your Mind And I’ll Tell You Mine, grijpt het me bij de strot. Hoe kan ik deze band hebben gemist? Maar ik heb niets gemist, want Tell Me Your Mind And I’ll Tell You Mine is het debuut van het gloednieuwe uit Liverpool afkomstige duo King Hannah. Opgelucht haal ik adem en dat is nodig, want de muziek is adembenemend en zonder zuurstof krijgt mijn kippenvel te veel ruimte. Ik sluit mijn ogen … Lees verder King Hannah – Tell Me Your Mind And I’ll Tell You Mine
The War On Drugs werd in 2005 opgericht door Kurt Vile en Adam Granduciel. Nadat zij in 2008 hun debuutalbum uitbrachten, verliet Vile de band om aan zijn solocarrière te werken. Diverse personele wisselingen volgden en de band werd onder andere in 2014 uitgebreid met saxofonist Jon Natchez, die bepalend bleek voor de sfeer. In dat jaar verscheen ook het album Lost In The Dream, waarmee de band definitief zijn naam vestigde. Het … Lees verder The War On Drugs – Live Drugs
Kurt Wagner maakt het zijn fans misschien wat lastig, de laatste albums van Lambchop. Sinds hij een nieuw speeltje heeft ontdekt waarmee hij zijn stem kan bewerken – naar het voorbeeld van hiphop-artiesten die hij in zijn omgeving dat hoorde doen – is de autotune niet meer van de lucht. Het past natuurlijk ook wel bij dit experimentele gezelschap, om tegendraadse dingen te doen en … Lees verder Lambchop – Trip
MuziScene magazine 