King Hannah – Tell Me Your Mind And I’ll Tell You Mine

Direct na de eerste klanken van het intronummer van Tell Me Your Mind And I’ll Tell You Mine, grijpt het me bij de strot. Hoe kan ik deze band hebben gemist? Maar ik heb niets gemist, want Tell Me Your Mind And I’ll Tell You Mine is het debuut van het gloednieuwe uit Liverpool afkomstige duo King Hannah. Opgelucht haal ik adem en dat is nodig, want de muziek is adembenemend en zonder zuurstof krijgt mijn kippenvel te veel ruimte. Ik sluit mijn ogen en laat me meevoeren voor een eerste luisterbeurt. 

Inmiddels heeft het minialbum talloze rondjes op repeat gestaan en is het allesbehalve gaan vervelen. Ondertussen weet ik ook dat de eerste single Crème Brûlée heet, naar één van mijn favoriete toetjes. Ik kan moeilijk geloven dat dit een lofzang van King Hannah is op de vla met gekaramelliseerde suiker. “I need you so bad. I think I like you too much,” zingt zangeres Hannah Merrick keer op keer onvermoeibaar op bijna verveelde, maar vooral gepassioneerde wijze. Het nummer meandert ruim zes minuten op een heerlijke beat van drums en bas, terwijl het gitaarspel van mede-oprichter Craig Whittle door de compositie dartelt als zonnestralen door frisgroen lenteloof. Het blijkt een beproefd recept, want alle nummers op de EP zijn loom en langgerekt, een combinatie tussen soundscapes en americana. 

Tell Me Your Mind And I’ll Tell You Mine betovert van de akoestische opener And Then Out Of Nowhere, It Rained, tot de laatste meeslepende geluiden van vervormde gitaren in Reprise (Moving Day). Tweede single Meal Deal is rokerige Americana over hoe verontrustend lastig het is om woonruimte te vinden. Warme lagen overspoelen de luisteraar ruim zeven minuten, soms zachtjes, dan weer met felle riffs. Bill Tench voelt als melancholische euforie van ’s nachts in een snelle auto over de snelweg suizen – drums flitsen langs als lijnen op het asfalt terwijl hoekige gitaren voor de nodige adrenaline zorgen. King Hannah leunt op meeslepende wijze in zijn muziek, zoals goed te horen is op The Sea Has Stretch Marks, een wervelende post-rock verkenning van levendige herinneringen.  

“We willen dat mensen verdwalen in de muziek,” heeft Whittle eens gezegd. Nou, als dat de bedoeling is, dan is King Hannah met vlag en wimpel geslaagd, want ik ben tijdens het luisteren soms heerlijk de weg kwijt. En wat ben ik blij dat ik deze band met een sound tussen Scarlett Johansson, Mazzie Star en Lana Del Rey gecombineerd met muziek van The War On Drugs van het begin af aan mag volgen. Het is dat live-optredens er even niet inzitten, maar ik stond geheid vooraan met in elke hand een halve liter en grijns van oor tot oor, dat kan ik u verzekeren. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s