Uitgeteld lig ik in de ring. Mijn benen willen mijn gewicht niet meer dragen, mijn hoofd tolt. Het is te veel, het was te veel tegelijk, het ging veel te hard. Beste kans dat je naar adem snakt na het beluisteren van Paracetamøl’s tweede album Itch Itch Itch. Ze geven het dit keer gewoon zelf uit, zoals het hoort, ‘do it yourself!‘ Want dan hoef … Lees verder Paracetamøl – Itch Itch Itch
Als Spice Recovery inzet, moet ik direct denken aan Idlewild, toen ze nog leuk waren, ten tijde van hun album 100 Broken Windows. Spice uit San Francisco heeft diezelfde gitaarsound en energie, met het vermogen een hartverscheurende melancholische wending in hun liedje te bouwen. Die melancholie komt, zo mogen we aannemen, voort uit de worsteling met verslaving en depressie. In de teksten vertelt zanger Ross … Lees verder Spice – Viv
Nasty Joe uit Bordeaux debuteert met een ep waarover je samenvattend zou kunnen zeggen dat de Franse band het vizier nog niet helemaal scherp heeft staan. Het viertal zegt zich te laten inspireren door postpunk van Shame en Fontaines DC, maar ook Artic Monkeys. Hadden ze Kensington gekend, hadden ze die er beter voor in de plaats kunnen noemen, al dekt ook die referentie niet … Lees verder Nasty Joe – Deep Side Of Happiness
Na een succesvol ontvangen debuut – in dit geval Uppers (2021) – schijnt een tweede album altijd lastig te maken. Bij de Londense alt-rockers van TV Priest is daar echter niets van te merken, want het resultaat mag er wezen! Toegegeven, ik moest even wennen aan My Other People. De zang van Charlie Drinkwater lijkt in eerste instantie een kruising tussen Jim Morrison, Nick Cave … Lees verder TV Priest – My Other People
De zomer is gearriveerd, niet alleen als je naar buiten wandelt, ook als je de nieuwe Foals mag opzetten en titelnummer Life Is Yours je omarmt en een vrolijke dikke knuffel geeft. Je vraagt je als rechtgeaarde Foals-volger wel af waar de dagen zijn gebleven dat ze een tikkie schurende nummers maakten als Olympic Airways. Toen, ooit, heel lang geleden, combineerden de Britten nog het … Lees verder Foals – Life Is Yours
In 1998 maken twee dj/producers uit Wenen de heilige graal van de downtempo: Kruder & Dorfmeister’s K&D Sessions. De dubbel-cd vol met aan elkaar gemixte remixen (en twee eigen nummers), de één nog beter en lekkerder dan de ander. De twee achternamen zijn vanaf dat moment een kwaliteitskeurmerk geworden. Alles wat ze aanraken wordt goud en iedereen wil met ze werken. Dus wat doe je … Lees verder Tosca – Osam
I have a godlike desireTo lie down in the streetLet the waters of the guttersRun right over meSky break openPour it down into meBut the godlike desireTo turn a back to the breezeFreezeChange the directionOf the wind that moves me Meestal komen de woorden wel vanzelf, om een album te beschrijven. Maar juist bij een album waar het draait om de taal, stokt de woordenvloed … Lees verder Sinead O’Brien – Time Bend And Break The Bower
The Dream Syndicate is met wisselend resultaat reeds enige tijd terug van weggeweest. Oorspronkelijk was de band actief van 1981 tot en met 1989. Sinds de reünie in 2012 is Ultra Battle Hyms And The True Confession het vierde album van de Californische alternatieve rockband, die wordt geassocieerd met de Paisley Underground music movement. The Dream Syndicate trapt het album af met het neo-psychedelische … Lees verder The Dream Syndicate – Ultraviolet Battle Hymns And The True Confessions
Dat er in Frankrijk ook goede rock wordt gemaakt is niet iets waar we dagelijks bij stilstaan. Équipe de Foot is echter een goed voorbeeld en het nieuwe album Geranium is een prettig instapmodel. Het is het vierde album van de band uit Bordeaux, die bestaat uit twee singer-songwriters, beide ook multi-instrumentalist. Op het podium leidt dat tot regelmatig wisselen van instrument, terwijl ze ook … Lees verder Équipe de Foot – Geranium
Met een Suuns-achtig verlopend gitaareffect, dat wordt gespiegeld in de zanglijn, trapt Belgisch duo La Jungle in feite werkelijk af voor een duistere maar ijzersterke luistertrip. Ephemeral Feast begint weliswaar met een intro van een dikke minuut, maar het stemmige feest begint pas echt met de track Hallow Love? Op een stuwend ritme wordt de track stap voor stap uitgebouwd en het woord ‘Hallow‘ klinkt … Lees verder La Jungle – Ephemeral Feast
MuziScene magazine 