Een uit de kluiten gewassen man met baard uit Tulsa in Oklahoma, met zo’n cap op: John Moreland is een geschikte illustratie voor ‘don’t judge by the cover‘. Jaren zong hij in hardcore bands, tot die akoestische gitaar, zijn schuurpapieren warme stem en de kunst van het liedjes schrijven het toch won. Maar goed ook, want zijn zesde album Birds in the Ceiling is een … Lees verder John Moreland – Birds in the Ceiling
Dat punkrock dan toch ook verzandt in clichés; het is een cliché dat op te merken, maar je slaakt toch een trieste verzuchting bij een album als Emotional Creature van Beach Bunny. Razend populair, aantallen streams met te veel nullen om er nog wijs uit te worden en live steevast uitverkocht. En dat met punkpopliedjes waarin het viertal uit Chicago uiting geeft aan het adolescente … Lees verder Beach Bunny – Emotional Creature
Met het titelnummer Hello, Hi dat eerder als single werd uitgebracht heeft Ty Segall iedereen – al dan niet bedoeld – op het verkeerde been gezet. De toon leek gezet voor het tweeëntwintigste (!) album van de Californische fuzz-rocker, maar niets lijkt minder waar, want de overige nummers zijn een stuk rustiger, uitgekleed bijna, met veel minder fuzz dan je zou verwachten en veelal akoestisch. Hierdoor … Lees verder Ty Segall – Hello, Hi
Dit is de rap rond streamingster Beabadoobee: toen Bea Laus nog een klein meisje was, verzon ze een wereld waarin alles ging zoals zij dat graag zou zien. Ze tekende het op een vel papier, dat werd ontdekt door een onderwijzer. Die stak er de draak mee. Gebroken creatieve kinderziel als resultaat. En daar hebben wij dan nu het tweede album van Beabadoobee aan te … Lees verder Beabadoobee – Beatopia
Titelnummer van de debuut-ep The Wrong Side Of History van Brits Regressive Left is natuurlijk een kopie van LCD Soundsystems Losing My Edge. Zelfs in de buigingen van de stem is het alsof zanger Simon Tyrie zijn best doet om niet te verbloemen waar de inspiratie vandaan komt. Als dat dan zo’n lekkere danskraker oplevert als het Britse trio uit Luton nu doet, vergeven we … Lees verder Regressive Left – The Wrong Side Of History ep
Omdat Black Midi blijkbaar tot mijn takenpakket wordt gerekend, ligt vandaag hun derde (of Derde, om in symfonietermen te spreken) album op de kritische draaitafel. Een plaat waarbij meteen duidelijk is dat het niet om een tussendoortje gaat. Als hun meest ambitieuze project tot nu toe is Hellfire opgezet als een vaudeville, een tussen de schuifdeuren, ‘smoke and mirrors-kind of thing‘, of, om het duidelijker … Lees verder Black Midi – Hellfire
Van sommige bands weet je nog precies waar je was toen je voor het eerst een nummer van hem hoorde. Working Men’s Club is zo’n band. De locatie: een zonovergoten terras. Het nummer: Valley’s. Kippenvel! Het klonk bekend, en toch authentiek en fris. Wat een energie, maar ook enigszins ingehouden, alsof er nog van alles kan gebeuren. Precies hoe ik me voelde, tussen twee lockdowns … Lees verder Working Men’s Club – Fear Fear
Tussen alle verhalen over bands die om de een of andere reden pech hadden met de corona-lockdowns – omdat ze net een album uit hadden of iets lang op de plank moesten laten liggen – ontsnapte Interpol wonderwel aan deze dip in hun loopbaan. De tour voor Marauder was net afgesloten toen het openbare leven op slot ging. De band, intussen gedecimeerd tot een trio … Lees verder Interpol – The Other Side of Make-Believe
Silverbones is een samenwerking van performance artiest en muzikant Ibelisse Guardia Ferragutti, Jochem van Tol (Soon, The Paper Ensemble), Liú Mottes (Soon, Lucy Kruger & The Lost boys), Janneke de Jong (Malle Pietje & The Bimbo’s, Rex) en Frank Rosaly (Thurston Moore, Ryley Walker). Met elkaar hebben ze een album gemaakt geïnspireerd op het landschap van het land waar Ferragutti vandaan komt: Bolivia. En meer … Lees verder Silverbones – Silverbones
Party Dozen is een twee-koppige noiseband uit Sydney bestaande uit Kirsty Tickle (saxofoon) en Jonathan Boulet (percussie en sampler). Wie denkt dat zo’n duo slechts een klein bereik heeft, vergist zich. Tickle en Boulet gaan tot het gaatje om alles, maar dan ook alles uit hun instrumenten, die ze gemakshalve als gereedschap beschouwen, te halen. De deur wordt op het derde album van de … Lees verder Party Dozen – The Real Work
MuziScene magazine 