We Were Evergreen zijn een Frans drietal die naar Londen zijn getrokken om het helemaal te gaan maken. Ze maken pure pop; lekker luchtige nummers die leunen op warme electronische tapijtjes. Muziek voor bij zomerse temperaturen. De drie kennen we al in Nederland van hun optreden op bijvoorbeeld Parkpop en hun support bij de tour van Go Back To The Zoo. Hun debuutplaat hebben ze … Lees verder We Were Evergreen – Towards
Pakweg 12 jaar na het verschijnen van British Sea Powers klassieke album The Decline Of…. wordt de plaat opnieuw uitgebracht in een luxe uitvoering. Voor de fans van de Britten is vooral het bonusschijfje met B-kantjes interessant. Op dat extraatje staan 12 nummers die allemaal kennelijk te licht werden bevonden om op het album zelf terecht te komen. Opvallend is dat het merendeel bijzonder rustige … Lees verder British Sea Power – The Decline Of British Sea Power
Puisten, snot, strummen, tienermeisjes, tongen, ochtendgloren, skaten, onzekerheid, overdrive, busje, tissues, warme zomerwind in je haren, Vans, kotsmisselijk, korte broeken en te wijde t-shits, wiet, zweetvoeten, flirten, basketbal, Marshall, pogoën, nieuwe vrienden, weer tongen, piepende oren, pochen, bubbelbuik, doodsangst, bier, spuug, natte oksels, roken. Heyrocco is een gitaarbandje uit de VS van drie tieners en de bassist heet Chris Cool; kan niet fout gaan. En … Lees verder Heyrocco – Teenage Movie Soundtrack
We zijn al voorbij de helft van de nieuwe plaat van Daughn Gibson getiteld Carnation als begint op te vallen dat hij een aangename diep donkerbruine stem heeft. De stijl op de plaat slaat dan ook om van ongedefinieerd experimenteel met fors wat electronica, naar sferen die meer doen denken aan recenter werk van Cave en The National met misschien nog een snufje David Sylvian. … Lees verder Daughn Gibson – Carnation
Eind jaren-80 was ik een hardrocker. Met verve verdedigde ik het genre. Toen The Darkness in 2005 een hitje had met I Believe In A Thing Called Love kon ik er wel om glimlachen. Nu ik weer tien jaar later het vierde album van de band mag recenseren is het met de lach van een boer met kiespijn. The Darkness is aan de ene kant over the top … Lees verder The Darkness – Last Of Our Kind
‘Hij komt er aan die gele trein, hij komt er aan..’. Een verdacht Belgisch klinkende stem roept de reiziger op zich te haasten: ‘Rep U naar spoor 16’. In de trein klinkt ondertussen gekrijs. ‘Kan het effe stiller in de stilte coupe’, zingt Zinkzand uit Zeeland. Zo opent kant twee van de veelkleurige plaat In De Aap Gelogeerd van het Zeeuwse vijftal. Zinkzand komt het … Lees verder Zinkzand – In De Aap Gelogeerd
Uncle Wellington’s Wives is een veelkoppige formatie uit Gent, België. Wat ooit als een eenmansproject begon van zanger-gitarist Jonas Bruyneel is uiteindelijk na vele bezettingswisselingen uitgegroeid tot een lijvig gezelschap dat nu twee ep’s op hun naam heeft staan en sterk is in doorzichtige gevoelige composities met veelstemmige zang. De ep When It Takes A Lot Of Time telt vijf nummers die allemaal in het … Lees verder Uncle Wellington’s Wives – When It Takes A Lot Of Time
We zijn de tel inmiddels een beetje kwijt; dit is het zoveelste album van Thee Oh Sees uit San Francisco maar wel een bijzondere in de serie. Je kunt gerust stellen dat dit het eerste echte studioalbum is van de band die grossiert in een beetje eigenaardige maar oh zo aanstekelijke punkrock met een forse psychedelische saus. Frontman John Dwyer maakte in het verleden zo’n … Lees verder Thee Oh Sees – Mutilator Defeated At Last
Met een nominatie voor een Mercury Prize op zak voor hun album Crown And Treaty is de Britse band Sweet Billy Pilgrim vol goede moed gaan bouwen aan hun vierde plaat Motorcade Amnesiacs. De band munt uit in het schrijven van complexe popsongs die dankzij mooie melodieën toch snel blijven plakken. Een beetje theatrale muziek, een indruk die wordt versterkt door de grootse manier van … Lees verder Sweet Billy Pilgrim – Motorcade Amnesiacs
De disco is helemaal terug. Dat is geen nieuws. De vraag is of we dat nu alleen te danken hebben aan Daft Punk en hun uitnodiging aan Nile Rodgers om weer eens op de voorgrond te treden. Er is immers ook vanuit nieuwere creatieve hoek bijna sprake van een complete revival van de disco: denk maar aan Future Islands of het Duitse Roosevelt, een act … Lees verder Hot Chip – Why Make Sense?
MuziScene magazine 