Daughn Gibson – Carnation

We zijn al voorbij de helft van de nieuwe plaat van Daughn Gibson getiteld Carnation als begint op te vallen dat hij een aangename diep donkerbruine stem heeft. De stijl op de plaat slaat dan ook om van ongedefinieerd experimenteel met fors wat electronica, naar sferen die meer doen denken aan recenter werk van Cave en The National met misschien nog een snufje David Sylvian.

Het album opent met een introductie die doet vermoeden dat we naar een nieuwe plaat van een Enya-kopie gaan luisteren om daarna in Heaven You Better Come In juist een onnavolgbare experimentele weg in te slaan; onnavolgbaar in de minder positieve betekenis van het woord. Allerlei geluiden en partijen van instrumenten vragen om aandacht, te vaak te atonaal. Daardoor verzuipt alles in alles, verdwijnt elke herkenbare structuur uit zicht en het meest triest is dat ook de diepe bariton van Daughn Gibson in al het geweld ten onder gaat.

Als dat nu een enkele keer het geval zou zijn, is er nog niet veel aan de hand. Maar het blijkt een kenmerk van zo’n beetje de eerste helft van de nieuwe en inmiddels derde plaat van de Amerikaan. En het werkt gewoon niet. Ook niet als het de bedoeling zou zijn om een duister sfeertje op te roepen. De laatste paar veel aangenamere nummers zoals I Let Him Deal of de zompige single It Wants Everything waar de electronica plaats maakt voor gitaar, bas en drums én die donkere stem, kunnen de plaat dan niet meer redden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s