De Rotterdamse woordkunstenaar M. ziet en vertaalt de schoonheid van het hedendaagse naar spoken word. Zijn poëzie is authentiek. Hij is op zoek naar het wezenlijke en daarbij is niets over de top. Van mens tot mens, het individu overstijgend, herinnert M. zijn luisteraars eraan dat samenleving niet voor niets bestaat uit de woorden samen en leven. Saamhorigheid is onze natuur. De afgelopen jaren zou je … Lees verder M. & Winterdagen – Lange Leegtes
Marius Lauber alias Roosevelt weet hoe je een plaat moet beginnen. Er gaat een sirene af, zo lijkt het. Op de basdrum begint de four-to-the-floor te stampen. No Easy Way Out, zingt de jongeling uit Keulen. De sirene blijkt een scheurende gitaar die – met een e-bow wellicht – die schelle tonen produceert. Het ritme zet je onmiddellijk in je hoofd op een strand ergens … Lees verder Roosevelt – Polydans
Het is de vraag wie Rock ‘n’ Roffa mag munten, maar feit is dat El Fatso de ballen heeft om zijn nieuwe EP zo te noemen. De naam blijkt goed gekozen, en mocht er een T-shirt komen naar aanleiding van deze release, dan houdt ondergetekende zich aanbevolen. Behalve de vette naam is het artwork van deze plaat namelijk ook dik in orde. Op de cover zien we een gespierde haan … Lees verder El Fatso – Rock ‘n’ Roffa
Ex-Japan ex-Porcupine Tree-lid Richard Barbieri keert in zichzelf in een album dat hij maakte tijdens de lockdown. Eigenlijk was de innovator in elektronische muziek van plan een vervolg te maken op zijn met vele muzikanten gemaakte album Planets + Persona dat in 2017 verscheen. Dat vond hij wel een mooi avontuur, rondtrekken en met wisselende gezelschappen live in een studio opnamen maken. Maar plots was … Lees verder Richard Barbieri – Under A Spell
Laat ik met de deur in huis vallen. Het dertiende album van Tindersticks bevalt steeds beter. Het was even wennen, maar eenmaal door het eerste nummer heen, dat maar liefst elf minuten duurt, wordt het steeds leuker. Het hart van Distractions wordt voor mij gevormd door een drietal covers, die als de drie musketiers, zij aan zij letterlijk in het midden van het album staan. Ze worden … Lees verder Tindersticks – Distractions
EUT is een lekker eigenwijs bandje dat is ontstaan uit aan de popopleiding van het Conservatorium van Amsterdam. Het voordeel is dat de artiesten geschoold zijn en dat hoor je op alle vlakken terug, maar dat het eigenwijze zorgt ervoor dat ze geen voorspelbare muziek maken. Het genre is pop, maar er zit iets tegendraads in. Zelf spreken ze daarom ook wel van postpop en dat is … Lees verder EUT – Party Time
Toen ik hoorde dat Edie Brickell een nieuw album uitbrengt was ik direct geïnteresseerd. Zij verdient met tenminste twee nummers een plek in mijn guilty pleasures playlist. Hoe lang geleden was het dat ik heimelijk genoot van What I Am en Circles? Ik groef in mijn herinneringen en besloot dat ik destijds in mijn heavy metalperiode zat. Nader onderzoek onderschreef dat. Het debuut van EB&NB, Shooting Rubberbands At The Stars dateert uit 1988. In dat jaar kwamen ook Lies van Guns ‘n Roses en Surfer … Lees verder Edie Brickell & New Bohemians – Hunter And The Dog Star
Is het muziek, of is het poezie/essay/literatuur op muziek gezet? The Hold Steady is een van die bands die op het snijvlak van literatuur en pop opereren. Tekstschrijver/zanger/gitarist Craig Finn tekent voor pareltjes van schetsen uit het leven. Hij vertelt verhalen in zijn songs, uitgeschreven ellenlang. Die teksten zijn zo beeldend, dat aansluitend op het verschijnen van Open Door Policy ook een stripboek gebaseerd op … Lees verder The Hold Steady – Open Door Policy
Smith & Burrows zijn feitelijk Tom Smith (Editors) en Andy Burrows (Razorlight, We Are Scientists). Het is een gelegenheidsduo dat elkaar niet voor het eerst heeft gevonden. Na wat inleidende schermutselingen werd in 2011 het album Funny Looking Angels uitgebracht, met daarop het prachtige en politiek geladen When the Thames Froze. Na een stilte van tien jaar hebben de mannen elkaar weer gevonden en verschijnt … Lees verder Smith & Burrows – Only Smith & Burrows Is Good Enough
‘To The Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth‘. Het nieuwe album van Mogwai opent met een zacht uitgesproken zin die je fantasie aan het werk zet. Het blijkt een zin te zijn die is opgenomen terwijl een vriend van de Schotse band, Benjamin John Powers van Blanck Mass, in zijn slaap lag te praten. Een gestolen moment. De opening van de verzameling nummers is … Lees verder Mogwai – As The Love Continues
MuziScene magazine 