Tindersticks – Distractions

Laat ik met de deur in huis vallen. Het dertiende album van Tindersticks bevalt steeds beter. Het was even wennen, maar eenmaal door het eerste nummer heen, dat maar liefst elf minuten duurt, wordt het steeds leuker. Het hart van Distractions wordt voor mij gevormd door een drietal covers, die als de drie musketiers, zij aan zij letterlijk in het midden van het album staan. Ze worden in de tang genomen door twee nummers als intro en twee als outro. Of het zo bedoeld is, betwijfel ik, maar voor mij voelt het wel zo. 

Man Alone (Can’t Stop The Fading) is met een elf minuten een lange, monotone intro, die volledig leunt op een bijna hypnotiserend ritme dat door elektonica wordt vormgegeven en herhaling van de zin “Can’t Stop The Fading.” Met elke luiterbeurt groeit mijn waardering en ik kan me er inmiddels helemaal aan overgeven. Ik zie mezelf, mede door de beat, hierop wel met een biertje in de ene en een jonko in de andere hand rondjes draaien op een spaarzaam verlichte dansvloer.   

I Imagine You is vele malen trager. Het nummer is bijna ambient, maar slaat toch een prettige brug naar A Man Needs A Maid. Wie zich niet kan voorstellen wat de overeenkomst is tussen Massive Attack en Neil Young moet maar eens rustig naar dit nummer luisteren. Het is alsof laatsgenoemde door eerstgenoemde wordt gecoverd, maar niets is minder waar natuurlijk. Tindersticks verbouwt Young’s klassieker met medewerking van Gina Foster vakkundig en sfeervol.  Hetzelfde geldt voor The Lady With The Braid, dat in 1971 uitkwam op het album Mythical Kings And Iguanas van Dory Previn. Verplichte kost in de masterclass ‘Hoe kom ik van folk naar bossanova?’ Schitterend! You’ll Have To Scream Louder klinkt ook grondig anders dan de minimale punk van The Painted Word. Het nummer uit 1984 heeft op Distractions een funky bewerking gekregen. Het wordt gevolgd door Tue-moi een gevoelige piano-ballad die opper-Stick Stuart A. Staples schreef naar aanleiding van het drama in Bataclan. The Bough Bends tenslotte, bevat de verklaring voor de albumtitel en zou je kunnen zien als een negen minuten durende outro, waarmee Tindersticks zich weer op meer bekend terrein begeeft.  

Blinkt Distractions uit door consistentie? Het antwoord moge duidelijk zijn, maar het is – niet in de laatste plaats door de covers – een hartstikke fijn album geworden. Dat fans, die-hard fans van Tindersticks het daar mogelijk niet mee eens zijn, soit!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s