Edie Brickell & New Bohemians – Hunter And The Dog Star

Toen ik hoorde dat Edie Brickell een nieuw album uitbrengt was ik direct geïnteresseerd. Zij verdient met tenminste twee nummers een plek in mijn guilty pleasures playlist. Hoe lang geleden was het dat ik heimelijk genoot van What I Am en Circles? Ik groef in mijn herinneringen en besloot dat ik destijds in mijn heavy metalperiode zat. Nader onderzoek onderschreef dat. Het debuut van EB&NB, Shooting Rubberbands At The Stars dateert uit 1988. In dat jaar kwamen ook Lies van Guns ‘n Roses en Surfer Rosa van Pixies uit, dus mijn smaak begon al te veranderen, maar zo pop als EB&NB, nee zover was ik nog lang niet. Vandaar guilty pleasure. 

Goed, ik was dus benieuwd hoe Brickell en consorten zich ontwikkeld hebben. Nou, dat valt best tegen. Hunter And The Dog Star heeft een hoog jaren-80 gehalte en net als met het debuut moet het album het hebben van een paar liedjes die met hun kop boven het maaiveld uitsteken. Op zich is Sleeve een prima opener. De intro is aanstekelijk en het basloopje bijna hypnotiserend. Jammer van de enigszins infantiele tekst, maar uiteindelijk klopt het wel. Samen met het slotnummer van het album, My Power, dat als eerste single uitkwam staat het in de top drie van nummers die ik mogelijk als onderdeel van een playlist nog wel eens zou draaien.  

My Power heeft een hoog Mika-gehalte maar, het is wel een nummer waarin Brickell de jaren-80 van zich heeft afgeschud. Het derde noemenswaardige nummer is Rough Beginnings, dat enigszins folk- en countryachtig is en over het levens van een vrouw verhaalt. Het nummer kabbelt zoals veel nummers op Hunter And The Dog Star wat traag voort, maar in dit geval past het bij het verhaal dat wordt verteld.  

Het wordt gevolgd door het springerige Tripwire dat als tweede single is uitgekomen. Waarom, dat is mij volslagen onduidelijk. Het duurt nauwelijks anderhalve minuut en houdt dan abrupt op. Evidence is ook zo’n rare eend in de bijt. Wederom een nummer van 90 seconden, dat blijkbaar volgens iemand een plekje verdiende op het album. Ach, het is een aardige soundscape, maar net als je erin zit en je je oprecht afvraagt wat er volgt is het dus afgelopen. Jammer. 

En dat is dan ook meteen het eindoordeel van deze recensie. Het is dat ik What I Am en Circles hierdoor nog eens terugluisterde en onbeschaamd meeblèrde, maar anders had Hunter And Dog Star geruisloos aan mij voorbij mogen gaan.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s