Wichita/Venlo ain’t so far away

Het was liefde op het eerste gezicht. Beter gezegd: liefde op het eerste gehoor. We ontmoetten elkaar voor het eerst enkele jaren geleden, op Colfax Avenue. En hoewel onze relatie altijd platonisch zal blijven, is de hunkering er in de loop van de jaren niet minder op geworden. Tweemaal heb ik haar mijn liefde verklaard, in Willem Twee in Den Bosch en Muziekcentrum Frits Philips … Lees verder Wichita/Venlo ain’t so far away

De nacht stond op, de zondag bleef liggen

Zaterdag was het een doodnormale avond in Rotown. Er speelden twee bands en daarna werd er gedanst. Ik zag een meisje in een prachtige glitterbroek, een jongen die consequent uit de maat danste en een paar Engelsen die op elkaars schouders klommen zodra er een nummer werd gedraaid dat ze goed vonden. Ik ving gesprekken op die werden gevoerd op de dames-wc en maakte praatjes … Lees verder De nacht stond op, de zondag bleef liggen

Sommige mensen

Begin november 2021 organiseerden we op een avond twee zo goed als uitverkochte concerten, eentje in Rotown en eentje om de hoek in Arminius. Dat klinkt in deze tijden al vrij ongelooflijk, maar het Rotterdamse energiebedrijf maakte die avond nog magischer: de stroom viel in de hele buurt en dus ook bij beide concerten uit.  In Rotown was er in eerste instantie wat verwarring. Had … Lees verder Sommige mensen

Live is life

Laten we elkaar geen Covidje noemen: in minder donkere muzikale tijden zou de passage van Steve Wynn een – weliswaar méér dan gesmaakt – tussendoortje zijn geweest, ingeplakt tussen een waarschijnlijk overvolle concertagenda. Nu keek ik al weken uit naar dit solo-optreden, zoals gelovigen uitkijken naar de wederkomst van de Heere Jezus op aarde. Het kan verkeren… Voor de show van de ‘licht’ legendarische frontman … Lees verder Live is life

De kuif van Wayne Cochran

Op zaterdagochtend ging ik op zoek naar wat vrolijke filmpjes. Het was de grauwste januari van deze eeuw, ik kon wel wat gezelligheid gebruiken. Dat doe ik vaker en omdat ik zo mijn voorkeuren heb, schotelt het algoritme mij altijd een mengelmoes van schattige beestjes en muziekvideo’s voor. Ik zag een aap die bramen at, een varken in een kinderwagen en al jaren mijn favoriet: … Lees verder De kuif van Wayne Cochran

Hoed u voor namaak 

Een beetje zelfkastijding kan nooit kwaad, dus dompelde ik me onlangs onder in The Tribute – Battle of the bands, de zóveelste ‘talentenjacht’ bij de commerciëlen. Het format: 11 tributebands spelen in wedstrijdverband hun muzikale helden na. De vier finalisten kunnen uitkijken naar een optreden in het buurthuis om de hoek. Of nee, wacht… de Ziggo Dome! Laat dit als bandje met eigen werk even … Lees verder Hoed u voor namaak 

Spasticus bombasticus

Altijd een bron van vermaak: ‘bands you love to hate‘. Nou moet je het woord ‘haten’ niet ijdel gebruiken, het is tenslotte ‘maar’ muziek. Het afzeiken van bands is meer een gezelschapsspel voor muziekliefhebbers cq snobs die daarmee hun eigen exquise smaak nog eens kunnen etaleren. Bovendien: het is zóóó goedkoop en gemakkelijk om een band af te fakkelen. Vandaar dat ik me er af … Lees verder Spasticus bombasticus

Jullie mogen toch weer

Op dit moment hebben we er weinig aan, maar voor het geval dit nieuwe kabinet echt zo snel valt als veel kenners beweren, wil ik alvast een suggestie doen voor een extra ministerpost: een staatssecretaris Popcultuur.  Oké, we hebben nu een staatssecretaris Cultuur en Media en die zal ongetwijfeld haar best gaan doen, maar ik zou er een stuk geruster op zijn als er iemand … Lees verder Jullie mogen toch weer