Dat ook een halve Japanner oud kan worden, is een verheugend feit. En dat er daarbij niets van de oorspronkelijke inzet en experimenteerdrift verloren is gegaan nog meer. Door: Paul Henning De oorspronkelijke grunge/punkband Half Japanese dateert al uit 1975, maar na dertien albums in verschuivende bezetting is hun veertiende toch weer een verrassing: het klinkt alsof ze net zijn begonnen. Nog steeds wordt hun … Lees verder Half Japanese – Crazy Hearts
Knutselaar Kelley Stoltz heeft een ontelbaar aantal albums op zijn naam. Als eenling, lekker voort knutselend in San Francisco, poept hij er de ene uitgave na de andere uit. Altijd gitaarpop met een lichte toets, vol pakkende deuntjes. En het klinkt niet als lo-fi gepruts; eerder als een klok. Ah! (etc) past prachtig in het rijtje van de lange reeks die Stoltz al maakte, maar … Lees verder Kelley Stoltz – Ah! (etc)
Meteen vanaf de aftrap wanen we ons in de jaren negentig. Een beetje shoegaze, een beetje grunge. De gitaren van Price scheuren, de zang ligt er dromerig diep verscholen in. Een beetje vroege Ride, daar doet het aan denken. Remains Of Dwellings, het openingsnummer, heeft gelijk tussen de breaks en een muur van geluid met feedbackende gitaren ook zo’n mooi rustpunt in de brug waarin … Lees verder Price – Timesaver
Amsterdams Slow Worries komt eindelijk na vier jaar bouwen in een studio achter podium OCCII met hun debuutplaat Careful Climb. De band verklaart het langzame proces met het feit dat bandleden nogal druk waren met andere projecten. En ja, Gijs Loots bijvoorbeeld, die naam kom je dan inderdaad ook zo’n beetje overal tegen… Careful Climb is een fijne gitaarplaat die doet denken aan de alternatieve … Lees verder Slow Worries – Careful Climb
Het blijft een eigenaardige ervaring om naar de muziek van Pharaoh Overlord te luisteren. Bijna lichtvoetige synths en typische dj-electro zet de melodieën neer. Met geluiden waar een gemiddelde zwaar op synths leunende dance act als Roosevelt zich niet voor zou schamen. Beats, sequencers, de hele rataplan komt er bij aan te pas. Tot de zanger begint te grunten. Pharaoh Overlord is een zijproject van … Lees verder Pharaoh Overlord – 6
Zin om – afhankelijk van wat er van het RIVM straks mag – in je eentje, met zijn tweeën, drieën, vieren, vijven, zessen, zevenen of achten rond de pan met de kalkoen te swingen? Dan moet je deze plaat hebben. Laat je niet in de luren leggen door de hoes: die doet eerder denken aan een verzamelaar vol traditionele Ierse of Schotse muziek. Maar niets … Lees verder Kelly Finnigan – A Joyful Sound
De Canadese singer-songwriter Jennifer Castle is in haar land een bekend en gevierd artiest. Monarch Season is inmiddels haar zesde album. Tijdens haar carrière werkte ze met talrijke Canadese collega’s samen; mensen die bij haar meisje-gitaartje-folk passen, tot en met de noise van Fucked Up. Dat spreekt natuurlijk voor haar. Monarch Season is een ultra rustige folkplaat waar we Castle meestal enkel begeleid door een … Lees verder Jennifer Castle – Monarch Season
De Britse band Landshapes opereerde een jaar of tien gelden nog onder de dolkomisch naam Lulu And The Lampshades. Ergens onderweg lijken ze het gevoel voor humor te zijn verloren. Landshapes nieuwe album Contact getuigt daar ook van. Landshapes staat bekend als een psychedelische alternatieve rockband die zich eigenlijk altijd te buiten gaat aan het gebruik van effecten. Die effecten brengen het vervreemde sfeertje in … Lees verder Landshapes – Contact
Weer een talent uit de school van Speedy Wunderground. Geen ronkende post-punk deze keer, maar een mengeling van disco, techno, elektronica, overgoten met een indie-feel. In de beste Britse traditie, zou ik bijna zeggen. Je hoort door de noten invloeden van The Human League tot en met New Young Poney Club sijpelen. We moeten het ter introductie doen met een ep-tje met drie nummers, aangevuld … Lees verder PVA – Toner EP
Al in 1974 experimenteerden Richard H. Kirk, Stephen Mallinder en Chris Watson met zelfgebouwde elektronica en tape-loops, op zoek naar alternatieve manieren van muziek maken in een door symfonische rock en top 40-hitjes gedomineerde wereld. Rond 1978 presenteerden ze hun vindingen al live, en traden in die periode regelmatig op met bijvoorbeeld Joy Division. Hebben we het over Cabaret Voltaire, dan hebben we het dus … Lees verder Cabaret Voltaire – Shadow Of Fear
MuziScene magazine 