Black Yaya – Black Yaya

Singer-songwriter David Ivar werd in november 2012 wakker en merkte dat hij niet meer in een bandje wilde spelen. Dat was het begin van een lange reis die uitmondt in zijn eerste soloplaat onder de naam Black Yaya. Ivar maakte daarvoor een stuk of tien platen met Herman Dune. Black Yaya is te plaatsen in het rijtje soloartiesten dat ergens tussen pop en country opereren. … Lees verder Black Yaya – Black Yaya

Errors – Lease Of Life

Errors is een trio uit Glasgow dat thuishoort in de elektronische hoek en al vroeg in hun bestaan werd opgepikt door Mogwai en getekend voor hun label Rock Action Records. Errors hebben sindsdien de wind in de rug, toerden over de wereld, onder andere in het kielzog van hun beschermheren. Errors is toe aan hun vierde langspeler en zet een stap weg van de dansbare … Lees verder Errors – Lease Of Life

Echo Lake – Era

Echo Lake bouwt voort op de Engelse traditie in de lijn van Lush, Cocteau Twins en consorten. Hun tweede langspeler Era opent met een tapijt van een breed uitwaaierende soundscape tot langzaam maar zeker toetsen, wilde paukenslagen en uiteindelijk ijle vrouwelijke zang het stuur overnemen. Dat hebben we wel eens vaker gehoord. Het uit Londen afkomstige duo Thom Hill en Linda Jarvis deed ruim twee … Lees verder Echo Lake – Era

Theesatisfaction – Earthee

Op de hoes van Earthee zitten twee dames op een gouden altaar. In de bio van Theesatsifaction wordt in geheimzinnige teksten uitgelegd dat deze twee dames een bijzonder verbond zijn aangegaan bij het maken van hun muziek. Dat ze daarmee als het ware een een sonisch altaar willen scheppen dat de weg opent naar genezing. Als je al lezende nu denkt dat we de weg … Lees verder Theesatisfaction – Earthee

Colleen Green – I Want To Grow Up

Als Weezers Rivers Cuomo een meisje was geweest, had hij Colleen Green geheten. Colleen Green, puber van tegen de dertig, die maar niet op wil groeien, nog steeds zingt over bakvis-onderwerpen, nog steeds probeert meisjesachtig charmant te zijn. En ze komt er mee weg ook op haar nieuwe plaat I Want To Grow Up. Als jij ook zo’n sucker bent die valt voor elke alternatieve … Lees verder Colleen Green – I Want To Grow Up

Mourn – Mourn

Na dertig seconden ben je bijna zover om Mourn vol walging weer uit de cd-speler te halen, zo zoet glipt de Catalaanse band uit de startblokken. Meisje, gitaartje. Niks nieuws onder de zon, denk je even. ’Je brein is gemaakt van snoep’, zingt een ijle stem. Maar na een minuut neem je waar dat de intensiteit geleidelijk toeneemt. Langzaam maar zeker sluipt een gekte binnen. … Lees verder Mourn – Mourn

Atari Teenage Riot – Reset

Alec Empire, frontman van Atari Teenage Riot, is een van de mensen die in Zweden een klacht heeft ingediend wegens sexueel misbruik tegen Julian Assange. Dat blijkt uit de vele stukken die Edward Snowden naar buiten heeft gebracht. De aanklacht is tot op heden onopgemerkt gebleven omdat alle aandacht rond de openbaarmakingen van Snowden zich richtte op wat overheden doen om hun onderdanen onder de … Lees verder Atari Teenage Riot – Reset

Public Service Broadcasting – The Race For Space

Public Service Broadcasting is een vanuit Londen opererend duo dat platen maakt op basis van oud geluidsmateriaal. Voor The Race For Space putten ze uit een rijk archief aan radiouitzendingen, meestal enkel gesproken woord op statige toon, die te maken hebben met de ruimtevaart. Je hoort President Kennedy uiteraard, die charismatisch zijn ambities uitspreekt over een breed uitwaaierende electronische compositie. Om bij Gagarin en de … Lees verder Public Service Broadcasting – The Race For Space

Nite Fields – Depersonalisation

Laten we maar blij zijn dat we aan deze kant van de aardbol verkeren; het is donker en winter en dan gaat een pot naargeestige depressieve ellende er wel in. Je zult maar in het thuisland van Nite Fields wonen. Daar is het nu midden zomer. Tijd voor zomerhitjes en die vind je dus niet op Depersonalisation. De nieuwe van het uit Melbourne afkomstige Nite … Lees verder Nite Fields – Depersonalisation

Jib Kidder – Teaspoon to the Ocean

Sinds Alanis Morissette kunnen we stemmen die bij elke ademstoot weer overslaan nog nauwelijks aanhoren. Tegelijk weten we sinds Alt J dat iemand die slecht, of laten we het voor de veiligheid houden op eigenaardig, zingt toch interessante platen kan maken. Jib Kidder doet allebei: én eigenaardig zingen én bij elke ademstoot overslaan. En dat is wat te veel van het goede en zit het … Lees verder Jib Kidder – Teaspoon to the Ocean