Mourn – Mourn

Na dertig seconden ben je bijna zover om Mourn vol walging weer uit de cd-speler te halen, zo zoet glipt de Catalaanse band uit de startblokken. Meisje, gitaartje. Niks nieuws onder de zon, denk je even. ’Je brein is gemaakt van snoep’, zingt een ijle stem. Maar na een minuut neem je waar dat de intensiteit geleidelijk toeneemt. Langzaam maar zeker sluipt een gekte binnen. De ijle stem krijgt gruis. Op geniale wijze groeit en groeit de gekte tot binnen twee minuten de melk overkookt. Die intensiteit houdt Mourn daarna nog negen heerlijke nummers vol.

Mourn is een piepjonge band uit Catalonië, Spanje. Drie meiden en een jongen op drums, met als centrumspitsen Jazz Rodriguez Bueno en Carla Perez Vas. De twee meisjes ogen tenger en teer. Ze bespelen hun gitaren met een onwaarschijnlijk zelfvertrouwen; los, op het slordige af en gestuurd door pure intuïtie. Virtuoos zijn ze geen van allen en toch druipt het natuurlijke talent er vanaf. Rauwe gitaarpop die heel natuurlijk aanvoelt; hier zijn vier jonge mensen zonder remmingen en belemmerende bagage lekker muziek aan het maken. Dat ze bij de opnamen alles in een keer op tape smeten is er vast en zeker mede debet aan.

Het is alsof de meiden van Mourn in opener Your Brain Is Made Of Candy willen zeggen: we zijn misschien jong en zien er liefelijk, teer en kwetsbaar uit, maar vergis je niet, we bijten van ons af. Het venijn volgt in negen puntige nummers vol melodie die verraden dat de Catalanen graag luisteren naar voorbeelden als Sleater-Kinney, Pixies en Sebadoh. De met ijselijke precisie gedubbelde zang van Jazz Rodriguez Bueno en Carla Perez Vas dwingt bewondering af en maskeert heel effectief dat het geen sterke zangeressen zijn.

Niet alle nummers zijn even sterk op het debuut. Tot ronduit puberaal als in Jack, waar de meiden met overslaande stem en een welgemeend ’Go fuck yourself’ Jack verwensen. Toppers zijn de wat langere songs als Dark Issues, Marshall en hitgevoelig Otitsis. Songs die alleen al goed genoeg zijn voor een erg smakelijke debuutplaat. Ook de wat vlakke productie doet daar niks aan af.

Krijgen we met al dit moois waar voor ons geld? Tien songs in amper 21 minuten is misschien toch iets aan de karige kant. De belofte dat op de deluxe edities nog een elfde nummertje staat, smeert alleen maar zout in die wonde. Had die er nou toch gewoon bijgezet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s