Nite Fields – Depersonalisation

Laten we maar blij zijn dat we aan deze kant van de aardbol verkeren; het is donker en winter en dan gaat een pot naargeestige depressieve ellende er wel in. Je zult maar in het thuisland van Nite Fields wonen. Daar is het nu midden zomer. Tijd voor zomerhitjes en die vind je dus niet op Depersonalisation.

De nieuwe van het uit Melbourne afkomstige Nite Fields is een plaat die als je niet beter weet zo in de hoogtijdagen van de doom en gloom in de jaren tachtig gemaakt zou kunnen zijn. Qua sound en sfeer hangt het ergens tussen The Cure ten tijde van Pornography, het atmosferische van Cocteau Twins, gitaren met veel reverb a la de lovebabys van het fameuze label Factory Durutti Column en de monotone zang zoals we dat kennen van pakweg This Mortal Coil. Tel daar teksten bij op over persoonlijke drama’s, vervreemding en niets dan ellende, en het plaatje is compleet.

Nu moet Nite Fields getuige uitspraken in de pers niets hebben van al die vergelijkingen, dus laten we het er op houden dat het eigentijdse inktzwarte wavers zijn die een oud genre met verve nieuw leven inblazen. Het merendeel van de songs zijn om depressief van te worden op singeltje You I Never Knew na, dankzij een meer opgewekt tempo, een lekker baslijntje en zanger Danny Verzin doet zo zijn best om een beetje melodie in zijn zang te leggen, dat hij met grote waarschijnlijkheid na de opnames aan het zuurstofapparaat heeft gemoeten.

Hou je van donkere wiegende wave, dan is dit een aanrader. De plaat grijpt je niet direct bij de lurven maar heeft groeipotentie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s