Left of the Dial is genomineerd voor een prijs. En niet de minste: een Rotterdam Music Award in de categorie Beste Festival. Als je er nog nooit van hebt gehoord, heb je zitten slapen, want het is een prijs die qua gewichtigheid in de buurt komt van de Nobelprijs, met de allure van de Oscars en de hipheid van de MTV Awards. Maar dan voor … Lees verder De multi-inzetbare speech
Een tijdje terug wees iemand mij op ’How Can I Make This About Me’, een Twitter-account waarop posts worden verzameld van mensen die op wonderbaarlijke wijze alles op zichzelf weten te betrekken. Mensen voor wie de dood van een beroemdheid heel erg is, omdat ze ooit bijna naar een concert van die persoon zijn geweest. Mensen die op social media iemand feliciteren en die post … Lees verder How Can I Make This About Me
Het is niet de meest inspirerende tijd om ermee bezig te zijn, maar volgend jaar hebben we veel te vieren. Rotown bestaat 35 jaar, Rock ‘n’ Roll Highschool bestaat 20 jaar en Left of the Dial gaat voor de vijfde keer gebeuren. Oké, het festival is één keer niet doorgegaan in deze wereld, maar wij tellen de editie in een parallel universum gewoon mee. Dus … Lees verder Alvast een fijne verjaardag
Op dit moment is het dringende advies is om afstand te houden; ons werk is om mensen dichtbij elkaar te laten zijn. Best lastig. Natuurlijk, er werd op de persconferentie van vorige week keurig bij gezegd dat je op plekken waar je je QR-code had laten zien, geen afstand meer hoefde te houden, maar toch. De meeste mensen zullen vooral de doemboodschap hebben gehoord ‘houd … Lees verder Dringend advies
Om maar eens een open deur in te trappen: de manier waarop mensen nieuwe muziek leren kennen, is de laatste jaren flink veranderd. Vorige week las ik bijvoorbeeld dat The Mountain Goats een TikTok-hit te pakken hebben. Voor het geval er mensen zijn die nog nooit van The Mountain Goats, of van TikTok hebben gehoord, zal ik het even kort door de bocht proberen samen … Lees verder I hope you die
Al jaren komt de Rotterdamse Marathon langs mijn huis. Dat is verder geen enkel probleem, Oké, de straten zijn afgezet, dus je moet die dag niet een bank laten bezorgen of zo, maar heel veel meer last had je er niet van. Tot een paar edities geleden. Toen werd besloten dat precies onder mijn raam de ideale plek was om een dj neer te zetten … Lees verder 42 km-lang ellendige muziek
Over hoe Left of the Dial was, kan ik kort zijn: het was geweldig. Maar ik snap ook wel dat niemand zit te wachten op Hosanna-verhalen over hoe fantastisch we het met z’n allen hebben gedaan, dus ik vertel liever over die ene bezoeker die vond dat onze gastvrijheid wel beter had gekund. Deze bezoeker – laten we ‘m Bert noemen – mailde ons een … Lees verder Matige gastvrijheid
Er zijn festivals die worden geopend met een speech van de directeur, de hoofprogrammeur, of iemand anders die de bezoekers een beetje duiding kan geven. Dat is bij de programmering van Left of the Dial niet echt nodig. Het zijn tientallen knettergoeie bands en als je die gewoon gaat bekijken, wordt het vanzelf wel duidelijk waarom ze zijn geboekt. Anders is het met Left of … Lees verder Een beetje duiding
Er lijkt niet zo heel veel te zijn veranderd. Het enige dat opvalt, is het hoge percentage no-shows. Voorheen kwam er ongeveer 5% van de mensen die een kaartje hadden gekocht niet opdagen. Op dit moment ligt dat getal veel hoger. Er zijn allerlei theorieën op los te laten, maar je weet nooit helemaal zeker waarom mensen besluiten geen gebruik te maken van hun ticket. … Lees verder No-shows
Het begint weer ergens op te lijken, al blijft het gevoel dubbel. We waren in elk geval dolblij dat we weer konden staan bij een concert. Ik heb mijn ouders zelfs euforisch geappt dat ik me voor het eerst in anderhalf jaar door een mensenmassa heen moest wurmen om bij de wc te komen. Ze snapten precies waarom zelfs zoiets sufs me zoveel deed. Tegelijkertijd … Lees verder We doen voor nu leuk mee
MuziScene magazine 