Hiss Golden Messenger – Quietly Blowing It

Mijn eerste kennismaking met Hiss Golden Messenger was met het album Lateness Of Dancers uit 2014. In die tijd zat ik in een team waar niet zoveel affiniteit met americana was. Bijgevolg kreeg ik dus heel veel uit dat genre in mijn inbox. Wat betreft Hiss Golden Messenger was ik daar heel blij mee. Wat een ontdekking! Inmiddels zijn we zeven jaar en evenzoveel albums verder. Tegenwoordig steek ik mijn hand op wanneer ik … Lees verder Hiss Golden Messenger – Quietly Blowing It

White Flowers – Day By Day

White Flowers zijn typisch een symbool van vrede en vergeving. Of het toeval is of niet, de naam van de band is goed gekozen, want de dreampop van het Engelse duo heeft zeker iets vredigs. Het tiental nummers is de afgelopen jaren geschreven, terwijl Joey Cobb en Katie Drew in Londen aan de kunstacademie studeerden. Eenmaal de hoofdstad verlaten en terug in hometown Preston, besloten ze dat het tijd was om een album … Lees verder White Flowers – Day By Day

Japanese Breakfast – Jubilee



Jubilee, het derde album van Michelle Zauner, bekend als Japanese Breakfast, is een ode aan geluk. Een ambitieuze stap in een nieuwe richting voor Japanese Breakfast, waarop warme klanken en poppy refreinen worden gecombineerd tot een heilzaam geheel. De twee eerste albums van Japanese Breakfast, Psychopomp en Soft Sounds From Another Planet, werden geschreven rondom het overlijden van de moeder van Zauner, wat resulteerde in … Lees verder Japanese Breakfast – Jubilee



Marina Allen – Candlepower

Met zeven nummers die samen nog geen twintig minuten duren is mij niet geheel duidelijk of Candlepower een album of EP is. Hoe het ook zij, het debuut van de jonge singer-songwriter uit Los Angeles mag er zeker zijn. Wat een heerlijke verzameling folkpop nummers!   Marina Allen is gezegend met een stem die het midden houdt tussen die van Karen Carpenter en Joni Mitchel. Dat haar nummers een 70’s-sound hebben, maakt dat … Lees verder Marina Allen – Candlepower

Rostam – Changephobia

Met het tweede soloalbum van Rostam Batmanglij, een van de oprichters en drijvende krachten achter Vampire Weekend, is iets vreemds aan de hand. Het album weet niet zomaar te overtuigen. Wanneer de luisteraar echter doorzet en het vaker hoort, dan gaat hij Changephobia toch steeds meer waarderen.   Verwacht niet de vrolijkheid of zelf frivoliteit die je van Vampire Weekend gewend bent. Changephobia is ingetogener, meer laidback en – wat ik wel degelijk kan waarderen – bij vlagen … Lees verder Rostam – Changephobia

Black Midi – Cavalcade

Wat hebben we erop zitten wachten: Cavalcade, de nieuwe Black Midi. Kunnen ze met de opvolger van het verpletterende Schlagenheim aan de hype voldoen, of vallen ze genadeloos door de mand? Om met het goede nieuws te beginnen: Black Midi is nog steeds Black Midi. Vreemde opbouw van nummers, razendsnelle overgangen, compex en licht besprenkeld met associatieve woordbouwsels. Een album dat volgens het persbericht ‘uit … Lees verder Black Midi – Cavalcade

Fiddlehead – Between The Richness

Ik werd wel heel enthousiast bij het horen van de eerste single van Fiddlehead. Heerlijk is het om even nostalgisch terug te keren naar de tijd dat energieke emo-bandjes de boventoon voerden. Die tijd dat je At The Drive-in ontdekte, daarna kon zwelgen in de prachtig atmosferisch klinkende melancholie van Sparta, The Get Up Kids… En dan is daar een band uit Boston met leden … Lees verder Fiddlehead – Between The Richness

Lambchop – Showtunes

Het is of we in de kerkbanken zitten van een gereformeerde kerk en een traporgel zich met moeite opgang trekt en de zang achter zich aansleept. ‘Life will be the death of us all‘, zingt Kurt Wagner, de man achter Lambchop, in het liedje A Chef’s Kiss waarmee het nieuwe album Showtunes van het onnavolgbare avantgarde gezelschap in wisselende samenstelling van start gaat. De afgelopen … Lees verder Lambchop – Showtunes