Rostam – Changephobia

Met het tweede soloalbum van Rostam Batmanglij, een van de oprichters en drijvende krachten achter Vampire Weekend, is iets vreemds aan de hand. Het album weet niet zomaar te overtuigen. Wanneer de luisteraar echter doorzet en het vaker hoort, dan gaat hij Changephobia toch steeds meer waarderen.  

Verwacht niet de vrolijkheid of zelf frivoliteit die je van Vampire Weekend gewend bent. Changephobia is ingetogener, meer laidback en – wat ik wel degelijk kan waarderen – bij vlagen behoorlijk jazzy. Het bevat ideale muziek voor een luie avond thuis. Zo’n avond die niets bijzonders lijkt, maar die achteraf goud blijkt. En zo is het ook met het elftal op Changephobia. In eerste instantie maakt het geen indruk en als je het moest omschrijven, zou je niet verder komen dan ‘flets.’ 

Maar sommige nummers blijken dan toch enorme oorwurmen. From The Back of A Cab staat bij mij inmiddels in diverse playlists en ook het titelnummer lijkt de perfecte soundtrack om op relaxte wijze het einde van de lockdown uit te zitten. Daar zit je dan als recensent, want je kan toch moeilijk beginnen te mopperen als Statler en Waldorf om vervolgens de loftrompet te steken? En toch is het zo, want hoewel de licht ontstemde pianoklanken op Bio18 me aanvankelijk irriteren, kan ik er nu om glimlachen en vermoed ik dat na nog een paar keer luisteren het jazzy nummer een van mijn favorieten op het album is. Dit komt dan vooral door de interessante percussie en de mellow bas in plaats van de piano, maar toch.   

Dat Rostam een muzikale duizendpoot is, wil niet zeggen dat de multi-instrumentalist zich niet laat bijstaan door muzikale vrienden. Zo zijn de drums op het openingsnummer These Kids We Knew van Danielle Haim  en horen we een andere Haim-medewerker, baritonsaxofonist Henry Solomon, op het hectische Kinney. Ook dit nummer is weer zo’n typisch gevalletje van even wennen… De drumcomputer zwoegt op het hoogste standje en het begin is ronduit rommelig. Vervolgens doet de kracht van herhaling zich gelden. Want wie het vaker opzet hoort dat Rostam gelijk heeft, wanneer hij in dit nummer zingt: “This shouldn’t work, but it does / Didn’t expect to spend the night / But I’m in your arms.” 

Changephobia blijkt dus toch de moeite waard, al zal het voor de meeste mensen geen liefde op het eerste gezicht zijn. Wie rustig wil kennismaken zet eerst het nummer 4Runner op, maar wees gewaarschuwd, want dit nummer is misschien het meest poppy en meest toegankelijk, maar daarmee zeker niet het beste wat Rostam op zijn tweede soloalbum te bieden heeft.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s