Hiss Golden Messenger – Quietly Blowing It

Mijn eerste kennismaking met Hiss Golden Messenger was met het album Lateness Of Dancers uit 2014. In die tijd zat ik in een team waar niet zoveel affiniteit met americana was. Bijgevolg kreeg ik dus heel veel uit dat genre in mijn inbox. Wat betreft Hiss Golden Messenger was ik daar heel blij mee. Wat een ontdekking! Inmiddels zijn we zeven jaar en evenzoveel albums verder. Tegenwoordig steek ik mijn hand op wanneer ik zie dat HGM voorkomt in het lijstje te recenseren albums. Zo ook deze keer en weer heb ik geen spijt. 

Quietly Blowing It is een album dat liefhebbers van de band zonder schroom kunnen aanschaffen. Het album telt een elftal nummers die voor een ruim half uur gelukzaligheid zorgen. Veel is te danken aan de stem van oprichter en frontman M.C. Taylor, die dan weer klinkt als Dylan (zonder dat ooit het vals wordt), dan als Van Morrison. Die man heeft zo veel soul in zijn stem, dat hij Berend Botje nog interessant zou kunnen laten klinken. In het geval van de muziek van HGM is dat niet nodig, want die is gevarieerd, rijk gecomponeerd en bezield genoeg, maar toch, die stem tilt elk nummer van gemiddeld naar ruim voldoende.  

Veel teksten van Taylor zijn sociaal bewogen. Wellicht heeft het ermee te maken dat de zanger in het verleden deel uitmaakte van de harcore punkscene. Maar misschien zit het gewoon in hem om verhalen te vertellen, een gave die hij volop gebruikt voor HGM en die ook de vergelijking met Dylan mogelijk maakt. Neem het geweldige If It Comes In The Morning, dat halverwege de plaat staat. Het werd geschreven in de lente en vroege zomer van 2020. Het land stond in brand en Taylor dacht: What comes next? Hij was weinig hoopvol, maar besloot toch een nummer van hoop te maken.  

Een ander voorbeeld is Hardlytown, dat een verslag is van een gesprek tussen moeder en zoon over de spanning tussen egoisme en onbaatzuchtigheid. Het is een mooie metafoor voor wat er op grotere schaal ook speelt. Dit zien we ook op slotnummer Sanctuary, een Southern rock rambler, dat een ode is aan de in 2020 overleden folkzanger John Prine. Het gaat over hoe we voor onszelf en elkaar zorgen en hoe lastig het is om eerlijk te leven in een wereld die zo verwarrend is. Is het oneerlijk om beschutting te zoeken voor de storm, terwijl anderen dat niet kunnen? 

Voilà, liedjes die ergens over gaan en ook nog eens mooi muzikaal zijn verpakt. Want hoewel het etiket americana gemakkelijk op Quietly Blowing It kan worden geplakt, Hiss Golden Messenger serveert weer een knappe blend van stijlen en instrumenten. Van de koperblazers op openingsnummer Way Back In The Way Back, tot het zweterige, bluesy maar met funk geladen en soulvolle Mighty Dollar, het hammondorgel in het titelnummer en de altijd mooi gedoseerde mondharmonica, zoals bijvoorbeeld te horen is op Hardlytown en Glory Strums.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s