Fiddlehead – Between The Richness

Ik werd wel heel enthousiast bij het horen van de eerste single van Fiddlehead. Heerlijk is het om even nostalgisch terug te keren naar de tijd dat energieke emo-bandjes de boventoon voerden. Die tijd dat je At The Drive-in ontdekte, daarna kon zwelgen in de prachtig atmosferisch klinkende melancholie van Sparta, The Get Up Kids…

En dan is daar een band uit Boston met leden – die er niet meer als de jongste uitzien – die wellicht een zelfde heimwee kunnen voelen en bedachten: dan gaan we het gewoon zelf maken. En dat doen ze indrukwekkend goed op hun tweede album Between The Richness.

Laten we beginnen met de sound. Fiddlehead heeft héél erg goed geluisterd naar hun voorbeelden en benadert de sound van Sparta, zoals je dat hoort op hun debuut Wiretap Scars, bewonderenswaardig goed. De gitaren klinken aangenaam smerig en links en rechts duelleren ze én vullen ze elkaar prachtig aan tot een passende muur van geluid. De drummer weet wat slepend spelen is, en dat is niet iedereen gegeven, maar in de vierkante beuknummers vormt het drumwerk met de pompende bas een heerlijk strakke ondergrond. De zang is uiteraard gescandeerd en er wordt stevig geschreeuwd, zonder de weg kwijt te raken. Het is werkelijk een geweldige kopie van het origineel en klinkt dus precies zoals je hoopt van een emo-band.

Dan de composities: nu wordt het echt indrukwekkend, want met de juiste apparatuur en instrumenten kom je een heel eind om een sound na te bouwen; het schrijven van dito materiaal is een andere zaak. Maar ook hier slaagt Fiddlehead bijna cum laude. De tien liedjes op Between The Richness zijn niet allemaal van een zelfde kwaliteit; er zitten wat vlakke nummers tussen die het vooral moeten hebben van de emo-clichés zoals bijvoorbeeld Life Notice. Maar evengoed bevat het album een paar prachtige liedjes die een plek verdienen in het emo-ere-altaar. Openingsnummer The Years is een heerlijk slepende song, Million Times is hoekiger, meer dynamisch en had zo een Sparta-klassieker kunnen zijn, Joyboy is de ballade die niet mag ontbreken maar een teer en mooi liedje, maar uitbijter is slotnummer Heart to Heart. Na een lang intro waarin we kennis mogen maken met het gitaarthema dat het refrein vormt en we inmiddels van energie in de kamer rondhuppelen, volgt een ingetogen couplet waarna we los mogen gaan op dat refrein met passend langgerekte zanglijn die zich heerlijk laat meebrullen. Muziek voor in de auto, met 100 km per uur scheurend over de A13 (want harder mag niet hé!). Goed voor kippenvel. Zeker als na de brug met een prettige dosis feedbackende gitaren we gewoon weer los kunnen gaan.

Between The Richness van Fiddlehead is als je het cynisch wilt benaderen een fantasieloze carbon copy van het origineel en als je je er door laat raken eindelijk weer eens een emo-plaat die precies de juiste emo-knoppen indrukt. Wat mij betreft voegt Fiddlehead een paar prachtige songs toe aan het genre. En dat kunnen we heel goed gebruiken nu sommige originelen – neem nu Sparta voorman Jim Ward – het emo-spoor een beetje bijster zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s