The horror…

Hoogstwaarschijnlijk ben ik één van de laatste Nederlanders die nog lineair televisie kijkt. Ik heb weliswaar een smart-tv, maar ben zelf te dom en te lui om het volledige potentieel van het kijkkastje te benutten. Ook heb ik geen abonnement op Netflix of een andere streamingdienst. Game of Thrones? Hier en daar een flard van opgevangen. The Handmaid’s Tale? Idem dito. Bingewatchen? Niet aan mij besteed. Betekent dat ik aan de koffieautomaat niet mee kan praten over de nieuwste series die her en der te bekijken zijn. Gelukkig drink ik geen koffie. Wanneer ik echter trek krijg in een portie ingewanden, stem ik af op Fox, waar nog steeds The Walking Dead voorbij schuifelen. Geen idee in welk seizoen ik me dan bevind, maar dat mag de gore pret niet drukken. Potje griezelen? Let’s play some scary music!

Voor een portie ongein en een opsomming van wat er zoal aan akeligs op pellicule is gezet, één adres: The Bollock Brothers met Horror movies. Voor een smakelijk potje bloedzuigen zorgden ZZ & de Maskers. In Dracula werd geen potje met vet op de tafel gezet, maar soep van vleermuisbloed, een hoofdgerecht van kraakbeensnippers en meer lekkernijen om duimen en vingers bij af te likken. Hetzelfde menu werd later nog eens opgediend door Claw Boys Claw. De Heer van de Duisternis is sowieso een graag geziene gast in songs. Wanneer het middernachtelijk uur geslagen heeft, kan er een vampierendansje worden gemaakt op Hot Blood’s Soul Dracula. Eén van de grootste vertolkers van de met een uitstekend gebit getooide capedrager uit Transsylvanië uit de stomme film, die vanwege een knoert van een accent het begin van de geluidsfilm niet overleefde, werd geëerd door Bauhaus: Bela Lugosi’s Dead. Of liever ‘undead, undead, undead…’ Over de ondoden niets dan goeds, je kunt er mee op pad gaan, zoals Roky Erickson & the Aliens deden in I walked with a zombie.

Bestaat er iets ergers dan je geliefde verliezen in een tragisch auto-ongeluk? Waarschijnlijk niet. Maar dat zou geen reden mogen zijn om je love interest na de teraardebestelling dan maar weer op te graven. Jimmy Cross had er geen moeite mee in I want my baby back. Dan toch liever naar het feestje dat Bobby ‘Boris’ Pickett and the Crypt-Kickers gaven in Monster mash. Ook buitengewoon ongezellig is het in The house on the hIll (Amityville’ van Lovebug Starski en in Frankenstein’s den van The Hollywood Flames. Je gaat er schreeuwen om je mummy, maar dan anders: The mummy’s bracelet (Lee Ross). Meer nachtelijk vertier valt er te beleven met The goo goo muck, door Ronnie Cook & the Gaylads of The Cramps. Het duurt nog even tot Halloween, maar Los Straitjackets leveren alvast de soundtrack van de gelijknamige horrorfilm. Wie in is voor meer koude rillingen: de verzamelaars The best of Halloween en Mondo zombie boogaloo zijn aanraders.

Van een andere orde is de soundtrack die Coil ooit maakte voor Clive Barker’s horrorflick Hellraiser. Nooit gebruikt in de film, wegens niet commercieel genoeg. De regisseur zelf was nochtans te spreken over het gebodene: ‘The only group I’ve heard on disc, whose records I’ve taken off because they made my bowels churn’, zoals in de liner notes van het album ‘The unreleased themes for Hellraiser’ te lezen valt.

Oftewel: ‘the horror, the horror’, zoals kolonel Kurtz/Marlon Brando opmerkte in ‘Apocalypse Now’. En da’s tevens exact mijn gedachte bij het Eurovisie Songfestival.

DJ 45Frank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s