Lambchop – Showtunes

Het is of we in de kerkbanken zitten van een gereformeerde kerk en een traporgel zich met moeite opgang trekt en de zang achter zich aansleept. ‘Life will be the death of us all‘, zingt Kurt Wagner, de man achter Lambchop, in het liedje A Chef’s Kiss waarmee het nieuwe album Showtunes van het onnavolgbare avantgarde gezelschap in wisselende samenstelling van start gaat.

De afgelopen albums experimenteerde Wagner met veel liefde met het bewerken van zijn stem, auto-tune niet schuwend. In een gesprek met MuziScene legde hij ooit uit dat hij gefascineerd was door hoe die effectapparatuur wordt gebruikt in de rap-cultuur. Hij wilde wat hij in zijn directe omgeving hoorde ook in zijn muziek verwerken. En dat bracht een stroom aan inspiratie opgang.

Die experimenteerdrift is weer voorbij, al horen we hem nog aan knoppen draaien in het nummer Unknown Man, maar we horen op Showtunes vooral weer onversneden zijn bijzondere stem. En dat is best fijn. Maar behoudens dit feit is er niets normaal aan dit album. Showtunes is een verzameling tunes, die niet zelden gedragen klinken. Papa Was A Rolling Stone Journalist – alleen de titel al jaagt je fantasie op hol – staat bol van een groots klinkend orkest met blazers. In 7 minuten durend Fuku speelt Wagner en cs met samples en boetseert daarmee een onnavolgbare track die nauwelijks structuur lijkt te hebben. Dankzij bijvoorbeeld de jazzy blazers roept het wel asterk associaties op aan de jaren vijftig in de vorige eeuw; de tijd waarin crooners op jazzy tunes verleidelijk klinkende liedjes zongen; de tijd van showtunes.

Showtunes komt toch ook weer voort uit een ontdekking van Wagner in de technische manier van het produceren van muziek. Hij schrijft zijn muziek normaal met een gitaar. Maar ontdekte al spelenderwijs dat hij gitaarnoten in midi kon omzetten in pianopartijen. Tot zijn verrukking kon hij dus nu opeens piano spelen. Typisch zo’n inspirerende ontdekking voor een songwriter om op los te gaan, uitmondend in Showtunes. Waarbij moet worden aangetekend dat een samenwerking met Ryan Olson (bekend van zijn werk met Gayngs en Poliça) en Andrew Broder van groot belang is geweest. Met deze twee bereidde Wagner aanvankelijk een concert voor – dat door corona nooit is uitgevoerd – waarbij de eerste ideeën om iets te doen met de sound van ‘showmuziek’ ontstond. Die ideeën zijn in samenwerking uitgewerkt en kleuren Showtunes in hoge mate.

Lambchop is en blijft onnavolgbaar. Showtunes is een moeilijk album, zelfs voor Lambchop’s doen: een luisterplaat die alleen binnendringt als je er rustig en geconcentreerd naar kunt luisteren. Maar dan opent zich weer een wereld waarover je je aangenaam lang kunt verwonderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s